โจวลี่มองผ้านั้น สีหน้าผันแปรไปมาหลายครั้ง
เธอย่อมรู้ดีว่าที่ฟางเวยพูดเป็นคำโกหก สองครอบครัวอยู่หมู่บ้านเดียวกัน อู๋เส้าหลี่จะยุ่งจนไม่มีเวลามาส่งของให้ไม่มีทางเป็นไปได้
โจวลี่ถอนหายใจอยู่ในใจ
เรื่องเมื่อปีนั้นแท้จริงแล้วไม่เกี่ยวกับอู๋เส้าหลี่เลย การที่อีกฝ่ายทำแบบนี้ กลับทำให้เธอรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย
“เอาผ้านี้กลับไปให้หล่อนเถอะ ฉันใช้ไม่จำเป็น”
โจวลี่ส่ายหน้า พูดช้า ๆ ว่า “หล่อนอายุน้อยกว่าฉัน ใส่ผ้านี้พอดีกว่า”
“พี่สะใภ้”
เสียงของฟางเวยแหบพร่าเล็กน้อย เอ่ยเสียงต่ำ “เรื่องเมื่อปีนั้นเป็นความผิดของผมทั้งหมด กับเส้าหลี่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องแม้แต่น้อย”
“หลายปีมานี้ หล่อนเก็บเรื่องพี่กับพี่ชายไว้ในใจตลอด”
“แต่หล่อนไม่กล้ามาหาพวกพี่ หล่อนรู้สึกว่าตัวเอง…ไร้ยางอาย”
ริมฝีปากโจวลี่สั่นเล็กน้อย ฟางเฉียงก็หยุดมือจากการขยับเช่นกัน
“พี่ชาย พี่สะใภ้”
ฟางเวยยืดตัวตรง สีหน้าจริงจัง “ผมยังพูดคำเดิม อยากเชิญพี่ชายไปช่วยงานที่ป่าไม้เก่า”
“ผมจะจ่ายค่าแรงให้พี่ชายตามมาตรฐานรับจ้างรายวันในเมือง จ่ายเป็นรายวัน ไม่มีทางค้างจ่ายแน่นอน”
“ผมรู้ว่าพวกพี่ไม่เชื่อผม และไม่ขอให้พวกพี่ให้อภัยผมตอนนี้!”