“...”
ผู้อำนวยการหลินได้ยินสวีรุ่ยพูดถึงอำเภอ คิ้วของเขาก็ขยับเล็กน้อย
เขามองฟางเวยและเด็กหญิงตัวผอมบางคนนั้นอีกครั้ง นิ่งเงียบไปครึ่งนาที
“ก็ได้ ในเมื่อเจ้าหน้าที่สวีพูดขนาดนี้...”
ผู้อำนวยการหลินหยิบเอกสารหนึ่งปึกจากลิ้นชัก ถอนหายใจแล้วพูดว่า “งั้นก็ให้เขากรอกใบสมัครแล้วกัน สถานการณ์แบบนี้กู้ได้สูงสุดเท่าไหร่ คุณก็น่าจะรู้ดี”
“ขอบคุณๆ! กู้ได้สามร้อยห้าสิบหยวนก็พอแล้ว!”
สวีรุ่ยเห็นผู้อำนวยการหลินใจอ่อน ก็รีบตะโกนใส่ฟางเวยทันที “ฟางเวย! ยังไม่รีบขอบคุณผู้อำนวยการหลินอีก!”
สามร้อยห้าสิบหยวน
ได้ยินตัวเลขที่ออกจากปากสวีรุ่ย ลมหายใจของฟางเวยก็หยุดชะงัก
ชาติที่แล้วตอนเขาจัดการธุรกิจครั้งแรกมูลค่าหลายร้อยล้าน เขายังไม่เคยหัวใจเต้นแรงขนาดนี้มาก่อน!
หญิงใหญ่ยิ่งแข็งทื่อไปทั้งตัว
จริงๆ แล้วเธอไม่รู้หรอกว่าสามร้อยห้าสิบหยวนมันมากแค่ไหน แต่พอคิดว่าแม่จะทะเลาะกับฟางเวยเพราะเงินไม่กี่หยวน ก็เดาได้ว่านี่คงเป็นเงินจำนวนมากมายมหาศาล!
เงินมากขนาดนี้ ถ้าผู้ชายคนนี้ใช้ไม่คืน...
หญิงใหญ่นึกถึงที่ชาวบ้านในหมู่บ้านชอบพูดว่าฟางเวยติดพนันยังไงก็ต้องแพ้จนต้องขายแม่ลูกทั้งสี่คนใช้หนี้ ร่างเล็กๆ ของเธอก็เริ่มอ่อนแรงขึ้นมาทันที
เอาล่ะ ต่อไปนี้ไม่ใช่แค่เธอที่จะถูกขาย แต่รวมถึงแม่และน้องสาวอีกหลายคนด้วย