"อย่าเพิ่งโกรธสิ ที่รัก รอฟังผมพูดให้จบก่อนได้ไหม"
ฟางเวยเห็นอู๋เส้าหลี่โกรธจนหายใจไม่ทั่วท้อง ก็รีบยื่นมือไปลูบหลังเธอเพื่อปลอบ "ฟังผมพูดให้จบก่อนนะ โอเคไหม?"
"ได้!"
อู๋เส้าหลี่กัดฟันมองเขา แล้วพูดเสียงเบาว่า "มีเหตุผลอะไรอีกก็พูดออกมาทั้งหมดเลยสิ!"
"เอ่อ เรื่องมันเป็นแบบนี้"
ฟางเวยรู้ว่าถ้าตัวเองจะเช่าป่าไม้เก่า อู๋เส้าหลี่ต้องคัดค้านแน่นอน ดังนั้นเขาเลยเตรียมคำพูดไว้ล่วงหน้าแล้ว
"วันนั้น ตอนที่ผมขึ้นไปล่ากระต่ายบนเขา นายจำได้ไหม?"
"......จำได้"
ก็ในวันนั้นเองที่ฟางเวยอยู่ ๆ ก็บอกว่าจะใช้ชีวิตอยู่กับเธออย่างดี และยังขึ้นไปล่ากระต่ายตัวเล็ก ๆ บนเขามา แลกเป็นแป้งข้าวโพดกับน้ำมันหมูเจียวมาให้เธอกับลูกสาวกิน
อู๋เส้าหลี่จะลืมวันที่สำคัญขนาดนั้นไปได้ยังไง
"แล้วก็ คืนนั้น ตอนที่ผมกำลังจะหลับพอดี"
ฟางเวยโน้มตัวไปใกล้หูภรรยา ทำหน้าลึกลับ "จู่ ๆ ผมก็ได้ยินเสียงหนึ่ง มันไม่ค่อยชัดเท่าไหร่"
"เสียงนั้นบอกผมว่า บนเขามีเห็ดหลินจือป่าอยู่ต้นหนึ่ง ให้รีบไปเก็บ"
"ตอนแรกผมก็ไม่เชื่อนะ คิดว่าตัวเองหลับเพลินไปหน่อย แต่ผมก็นึกขึ้นได้ เผื่อมันมีจริงล่ะ? ถ้ามีคนอื่นเก็บไปก่อน ผมก็ขาดทุนสิ!"
"ดังนั้นคืนนั้นผมเลยปีนเขาขึ้นไปตอนกลางคืน หาไปหาเจอ เอ๊ะ! ปรากฏว่าเจอเห็ดหลินจือป่าจริง ๆ ด้วย!"