“พวกเธอคนหนึ่งอายุ 10 ขวบ อีกคน 8 ขวบ กำลังอยู่ในวัยที่ควรไปโรงเรียนพอดี”
ฟางเวยลูบหัวหญิงรอง แล้วพูดเบา ๆ ว่า “เมื่อก่อนพ่อจน ยังพาพวกเธอไปเรียนไม่ได้ แต่ตอนนี้พ่อมีเงินแล้ว พวกเธอก็ไปเรียนได้แล้ว”
“ว่าไง หญิงใหญ่? หนูอยากไปเรียนไหม?”
“หนู... หนู...”
หญิงใหญ่สะดุดคำพูดไปเล็กน้อย ก้มหน้างง ๆ มองไปทางอู๋เส้าหลี่อย่างไม่รู้จะทำยังไง
แน่นอนว่าเธอก็อยากไปเรียน!
แต่ที่บ้านมีเงินพอหรือเปล่า?!
ในหมู่บ้านเหล่าถัง ครอบครัวที่ส่งลูกไปเรียนหนังสือที่เมืองจนจบมีไม่มากนัก ส่วนใหญ่พอเรียนไปสักพักก็ไม่ให้ลูกไปเรียนต่อแล้ว
เหตุผลแรก เพราะระยะทางไปกลับเกือบ 10 กิโลเมตรต่อวัน สำหรับเด็กเล็ก ๆ มันไกลเกินไปจริง ๆ
เหตุผลที่สอง พอเรียนถึงชั้น ป.3-ป.4 ก็อายุประมาณ 10 ขวบแล้ว ถือเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อย ช่วยงานบ้านได้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องส่งไปโรงเรียนอีก
เหตุผลที่สาม ถ้าให้ลูกไปอยู่ประจำที่โรงเรียน ค่าใช้จ่ายหนึ่งเทอมก็เกิน 100 หยวน หลายครอบครัวแบกรับไม่ไหว หรือไม่ก็ไม่อยากจ่าย
ทำไมไช่ฮวากับพี่ชายถึงได้เรียนที่เมืองได้ แล้วยังกลับบ้านทุกวัน?
เพราะพ่อของพวกเขาเป็นช่างไม้ฝีมือเยี่ยม!
อีกฝ่ายไม่เพียงทำงานในเมือง แต่ยังไปทำงานที่อำเภอ หนักกว่านั้นยังไปถึงตัวเมืองเลยทีเดียว