“คุณตำรวจ……”
หยางเชี่ยนยังอยากพูดอะไรอีกสักหน่อย แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงคอไป เพียงพยักหน้าเบา ๆ
“วางใจเถอะ คดีนี้พวกเราไม่ปล่อยผ่านแน่นอน”
ตำรวจหนุ่มเห็นสีหน้าของเขา จึงเสริมด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “เงินหกสิบหยวนไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ พวกเราลงบันทึกคดีไว้แล้ว จะสืบสวนให้ถึงที่สุดแน่นอน”
พูดจบ เขาก็ขึ้นคร่อมรถจักรยานยนต์พ่วงข้าง ตำรวจหนุ่มอีกสองนายตามขึ้นรถไปด้วย ไม่นานทั้งหมดก็ออกจากหมู่บ้านเหล่าถัง
หยางเชี่ยนยืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้านตัวเอง มองตามทิศทางที่พวกเขาจากไป ก่อนถามอย่างเหม่อลอยว่า “ต้าเว่ย……นายว่าเงินของฉันจะได้คืนไหม?”
ฟางเวยมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ตอบคำถามนั้น แต่เปลี่ยนเรื่องถามว่า “คืนนี้จะนอนที่บ้าน หรือไปบ้านพ่อของนาย?”
“ฉัน……ไปบ้านพ่อดีกว่า”
หยางเชี่ยนก้มหน้า น้ำเสียงอู้อี้
ถ้าเขาไปหาพ่อเองตอนนี้ อย่างน้อยอาจจะไม่โดนตีหนักนัก
“ก็ได้ ไปเถอะ”
ฟางเวยตบบ่าหยางเชี่ยน แล้วหันหลังกลับบ้านตัวเอง
ที่บ้านตระกูลฟาง อู๋เส้าหลี่นั่งอยู่ริมเตียง ลูกสาวหลายคนหลับอยู่บนเตียงยาว มีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ พลิกตัวเป็นครั้งคราว พร้อมพึมพำอะไรบางอย่างในความฝัน
พอได้ยินเสียงประตูรั้วดังขึ้น เธอก็สะดุ้ง รีบลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างแล้วมองออกไปข้างนอก
เห็นว่าฟางเวยกลับมาแล้ว อู๋เส้าหลี่ก็โล่งใจทันที รีบวิ่งไปเปิดประตูห้อง “เป็นยังไงบ้าง? หาเงินของหยางเชี่ยนเจอหรือเปล่า?”