ชั่วขณะที่หมูป่าตัวผู้ตัวใหญ่พุ่งผ่านฟางเวยไป
เขาหมุนตัวกลับฉับพลัน มือซ้ายคว้าแผงคอบนคอหมูป่าไว้ มือขวายกมีดพร้าขึ้นแทงเข้าไปตรงช่องว่างระหว่างโคนหูกับกระดูกสะบัก!
ตอนแทงมีดพร้าเข้าไป หนังแข็ง ๆ ของหมูป่าดีดปลายมีดออกมาจังหวะหนึ่ง
ฟางเวยกัดฟันกรามแน่น เส้นเลือดบนแขนปูดโปน เขากดมีดลงไปอีกแรง จนในที่สุดปลายมีดก็หาช่องแทงเข้าไปในร่องกระดูกได้
เข้าไปแล้ว!
ปลายมีดแทงลึกเข้าไปในเนื้อสามถึงสี่นิ้ว เลือดหมูทั้งคาวทั้งร้อนพุ่งออกมาตามรอยแผล กระเซ็นเต็มหัวเต็มหน้าฟางเวย
หมูป่าตัวผู้ร้องคำรามราวกับเสียสติ
มันตะกุยพื้นด้วยกีบทั้งสี่ ร่างมหึมาสะบัดอย่างบ้าคลั่งราวกับลูกข่าง
ฟางเวยถูกมันสะบัดจนตัวลอยขึ้นไปทั้งคน แต่มือที่จับแผงคอไว้กลับรัดแน่นราวกับตะขอเหล็ก ไม่ว่ามันจะสะบัดอย่างไรก็สะบัดไม่หลุด!
“ขึ้นไปขี่มันได้แล้ว!”
ดวงตาของหยางเชี่ยนแดงก่ำ
เขากลิ้งล้มลุกคลุกคลานพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ มีดพร้าในมือแทงเข้าไปตรงช่องซี่โครงด้านขวาของหมูป่าตัวผู้อย่างแรง
ฟางเฉียงตามมาติด ๆ เขาพุ่งเข้าไปแล้วแทงมีดพร้าใส่รักแร้ขาหน้าซ้ายของหมูป่า
ต้าเฉิงยกมีดพร้าฟันโคนขาหลังของหมูป่าจากด้านหลัง คมมีดฟันเข้าไปได้สองนิ้วก็พลิกบิ่น เขาดึงออกมาฟันซ้ำทีละครั้ง ราวกับกำลังผ่าฟืน
“ลุยเลย!”
ลุงหลี่คำรามลั่น พาคนสิบกว่าคนจากกลุ่มกับดักพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ทั้งสองข้าง