“ของผม...สวรรค์โปรด...”
ต้าเฉิงยืนอึ้งไปทั้งตัว พูดตะกุกตะกักว่า “ผะ...ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหม? ทำไมจู่ ๆ ถึงมีกุ้งแม่น้ำโผล่มาเยอะขนาดนี้?!”
“กุ้งเยอะมาก!”
หยางเชี่ยนตื่นเต้นจนเสียงแทบแตก “ต้าเว่ย! กุ้ง! มีกุ้งเยอะจริง ๆ! มีแต่กุ้งเต็มไปหมด!”
ฟางเวยเห็นทุกคนยืนอึ้ง จึงตะโกนลั่นขึ้นมาทันที “ยืนงงอะไรกันอยู่?! ยกอวน! เร็ว รีบยกอวน!”
ทุกคนพุ่งพรวดไปที่ริมแม่น้ำราวกับคนบ้า
ฟางเฉียงคว้าอวนที่ตัวเองวางไว้ได้เป็นคนแรก ออกแรงดึงขึ้นสุดกำลัง แต่อวนกลับไม่ขยับเลย!
อวนหนักเกินไป!
“ต้าเฉิง! มาช่วยเร็ว!”
ต้าเฉิงรีบวิ่งเข้าไป ทั้งสองคนออกแรงดึงสุดชีวิต พร้อมตะโกนขึ้นพร้อมกันว่า “ขึ้น—!”
ชั่วขณะที่อวนพ้นผิวน้ำ ทุกคนก็ยืนตะลึงงัน
ในอวนเต็มไปด้วยกุ้งแม่น้ำตัวใหญ่สีเขียวที่กำลังกระโดดดิ้นไปมา!
พวกมันดิ้นกระเด้งอยู่ในอวนสุดแรงเกิด ส่งเสียงดังกรอบแกรบ บางตัวกระโดดออกจากอวนตกลงบนพื้น แต่ก็ยังดิ้นไม่หยุด!
“เทเร็ว! เทลงกระบุง!”
อวนทางฝั่งฟางเวยกับหยางเชี่ยนก็เป็นแบบเดียวกัน หนักจนแทบจะดึงขึ้นไม่ไหว!
ยกอวนขึ้นมาแต่ละครั้ง ข้างในมีอย่างน้อยยี่สิบถึงสามสิบชั่ง!
“เร็วเข้า! วางอวนต่อ! รีบวางอวน!”
ทั้งสี่คนเทกุ้งจากอวนลงกระบุงใบใหญ่เสียงดังซ่า แล้วรีบโยนอวนกลับลงน้ำโดยไม่พูดอะไรสักคำ
อวนที่สอง
อวนที่สาม
อวนที่สี่
……
ทุกคนเหงื่อท่วมหน้า เสื้อผ้าเปียกชุ่มแนบติดตัวไปหมดแล้ว
ฟางเวยถอดเสื้อกล้ามออกเสียเลย เปลือยท่อนบนเหวี่ยงอวนจนสุดแรง ไหล่ทั้งสองข้างถูกเชือกอวนรัดจนเป็นรอยแดงสองเส้น