“ไหลโกวจื่อ แกมีสิทธิ์อะไรมายุ่งด้วย?! แกเป็นใครกันหา?!”
ภรรยาอ้วนหันขวับ ดวงตาคู่เล็กจ้องไหลโกวจื่อเขม็ง
“ต้าเว่ยหาเงินได้แล้วนะ! บ้านใหม่ก็สร้างเสร็จ แถมยังปูกระเบื้องสีขาวด้วย! เขารักลูกสาวของตัวเอง ยินดีจ่ายเงินเลี้ยงดู นั่นก็เพราะเขามีความสามารถ!”
ไหลโกวจื่อถูกเสียงตะคอกของเธอทำเอาถอยหลังไปครึ่งก้าว หญ้าหางหมาที่คาบอยู่ในปากร่วงลงพื้น เขาพูดตะกุกตะกักว่า “เธอ...เธอ!”
“ฉันทำไม?!”
ภรรยาอ้วนพูดจาไม่ไว้หน้าเขาเลยสักนิด ไม่เห็นไหลโกวจื่ออยู่ในสายตาแม้แต่น้อย
“บางคนน่ะ วันๆ เอาแต่เกียจคร้าน แม้แต่เมียสักคนก็ยังหาไม่ได้!”
“หญ้าในไร่สูงกว่าคนแล้ว! วันๆ เอาแต่ยืนแอบอยู่ใต้กำแพงบ้านคนอื่นนินทาชาวบ้าน ไม่รู้จักฉี่ใส่พื้นแล้วก้มดูสภาพตัวเองบ้างหรือไง!”
“พรืด!”
ไม่รู้ว่าใครที่อยู่ข้างๆ กลั้นหัวเราะไม่อยู่ หลุดเสียงหัวเราะออกมาครั้งหนึ่ง
ใบหน้าของไหลโกวจื่อแดงก่ำ เขาอ้าปากคิดจะด่ากลับ แต่พอสบเข้ากับสีหน้าของภรรยาอ้วนที่เหมือนกำลังบอกว่า “แกลองพูดออกมาอีกคำสิ” คำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปากก็ถูกกลืนกลับลงไป
ผู้หญิงคนนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นหญิงแกร่งประจำหมู่บ้าน เขาไม่กล้ายุ่งด้วย ไม่กล้าจริงๆ!
ฟางเวยเปิดประตูรั้วเดินออกมา สีหน้าเย็นชา
“ลูกสาวของฉัน ฟางเวย เป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลฟาง เงินของฉัน ฉันจะใช้ยังไงก็ได้ คนนอกไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอน!”