วันรุ่งขึ้น ฟางเวยตื่นแต่เช้า ปั่นจักรยานล้อใหญ่ตรงไปยังตัวเมือง
สถานีผ้าในตัวเมืองใหญ่กว่าร้านสหกรณ์จำหน่ายสินค้าที่ตำบล ผ้าก็มีให้เลือกครบกว่า แต่พอเดินดูรอบหนึ่ง คิ้วของเขากลับขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
ลวดลายที่นี่มีมากกว่าที่ตำบลจริง ทว่าส่วนใหญ่เป็นแบบเก่า ๆ ลายที่กำลังอินจริง ๆ กลับมีให้เห็นไม่มากนัก
ฟางเวยยังไม่ยอมแพ้ เลยไปเดินดูห้างสรรพสินค้าในตัวเมืองอีกรอบ
ในตู้ของห้างสรรพสินค้ามีผ้าเนื้อดีอยู่หลายพับ แต่ราคาก็แพงจนน่าตกใจ
“คุณ ผ้าพับนี้ขายยังไงครับ”
เขาชี้ไปยังผ้าพื้นสีเรียบแต้มดอกเล็กสีเหลืองอ่อน แล้วถามพนักงานขาย
พนักงานขายบอกราคามา
“แพงขนาดนี้เลยเหรอ”
ฟางเวยจงใจขมวดคิ้ว ถามด้วยน้ำเสียงลำบากใจว่า “พี่สาวครับ ผมซื้อเยอะ ลดให้หน่อยได้ไหม”
“ลดไม่ได้”
พนักงานขายพ่นเปลือกเมล็ดแตงโมออกมาอย่างเกียจคร้าน สีหน้าไม่ค่อยยี่หระ “ที่นี่คือห้างสรรพสินค้า ติดราคาไว้ชัดเจน ซื้อขายตรงไปตรงมา ไม่โกงเด็กไม่โกงคนแก่”
“ถ้าคิดว่าแพง ก็ไปหาซื้อตามแผงข้างนอกสิ!”
ฟางเวยไม่โกรธ ยิ้มแล้วตอบว่า “ได้ครับ ผมยอมรับราคา แต่ผ้าของพี่ ผมขอเลือกให้ดีหน่อยนะ อย่าตัดจนเป็นรูให้ผมล่ะ”
พนักงานขายได้ยินก็วางเมล็ดแตงโมลง “พูดอะไรแบบนั้น นี่ร้านของรัฐแท้ ๆ ผ้าก็เป็นผ้าเนื้อดีที่ส่งมาจากเมืองใหญ่ประจำจังหวัด จะไปเลือกที่ไหนก็ไม่มีเนื้อผ้าดีเท่านี้หรอก!”