อู๋เส้าหลี่ยืนมองฟางเวยอยู่ข้าง ๆ รู้สึกเหมือนได้เปิดหูเปิดตาครั้งใหญ่
ที่แท้เสื้อผ้าก็ขายกันแบบนี้ได้ด้วย!
แค่พูดเก่งหน่อย ก็ทำให้คนยอมควักเงินเพิ่มได้อีกก้อน!
ฟางเวยสังเกตเห็นสายตาของเธอ จึงหันกลับมาขยิบตาให้ ความหมายชัดเจนยิ่งกว่าอะไรดีว่า ตามสามีมาแบบนี้ ได้เปิดหูเปิดตาแล้วใช่ไหม
“พี่คะ รับกระดาษแผ่นนี้ไว้ค่ะ คราวหน้ามาอีกนะครับ ผมจะเก็บผ้าดีที่สุดกับแบบที่ทันสมัยที่สุดไว้ให้!”
พี่สาวรับกระดาษไปดูแวบหนึ่ง ก่อนจะยัดใส่กระเป๋าตามสะดวก แล้วถามขึ้นมาว่า “เถ้าแก่ ร้านของคุณนอกจากเสื้อผ้าสำเร็จรูปแล้ว รับตัดตามสั่งด้วยไหม?”
ฟางเวยดีใจอยู่ในใจ รีบพยักหน้า “รับครับ! แน่นอนว่ารับ! ต่อให้เป็นชุดทั้งตัว พวกเราก็ตัดได้ครับ!”
“จริงเหรอ?”
พี่สาวตาเป็นประกายขึ้นมา ก่อนจะยิ้มถามว่า “แล้วชุดแต่งงานล่ะ พวกคุณทำได้ไหม?”
ฟางเวยรู้ว่าปลาใหญ่ติดเบ็ดแล้ว จึงลองหยั่งเชิงพูดว่า “ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ?! การตัดชุดแต่งงานเป็นงานใหญ่ พวกเรายิ่งต้องทำให้ออกมาดีที่สุด”
“ที่บ้านพี่มีงานมงคลหรือครับ?”
พี่สาวเม้มปาก แล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจเล็กน้อย
“หลานสาวฉันจะแต่งงานต้นเดือนหน้า ฉันเลี้ยงเธอมาตั้งแต่เล็ก ๆ เหมือนลูกสาวแท้ ๆ ของฉันเลย”
“ฉันแค่อยากตัดชุดแต่งงานสวย ๆ ให้เธอสักชุด ให้เธอได้แต่งงานอย่างสง่างาม”
“พี่มาถูกที่แล้วครับ”
ฟางเวยคำนวณอยู่ในใจไม่หยุด แต่น้ำเสียงจริงใจ “เรื่องตัดชุดแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ จะทำลวก ๆ ไม่ได้เด็ดขาด!”