พัดลมเก่าบนเพดานหมุนเอื่อย ๆ ส่งเสียงหึ่ง ๆ พัดไอร้อนหอมกรุ่นจากน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวเนื้อให้ฟุ้งไปทั่วร้าน
โจวจื้อยวีหลุบตาลง ก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมาอีกครั้ง
เธอคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวขึ้นมาเพียงนิดอย่างระมัดระวัง แล้วค่อย ๆ ส่งเข้าปาก
คราวนี้เธอฉลาดขึ้นแล้ว เลือกกินจากฝั่งที่ไม่มีพริกน้ำมันอย่างแม่นยำ
แต่พริกน้ำมันในชามก็ค่อย ๆ กระจายออกมา สุดท้ายเธอก็เลี่ยงรสเผ็ดร้อนของน้ำมันสีแดงไม่พ้น
ก๋วยเตี๋ยวชามนี้เผ็ดเอาเรื่องเลย!
โจวจื้อยวีทำได้แค่พยายามเกร็งใบหน้าแสนประณีตไว้ แล้วค่อย ๆ กินทีละคำเล็ก ๆ
เย่โจวหงไม่ได้เติมพริก กินทั้งเส้นทั้งน้ำซุปเกลี้ยงไปตั้งนานแล้ว
เขาไม่มีอะไรทำ เลยแกล้งก้มดูโทรศัพท์ พลางแอบสังเกตหญิงสาวที่นั่งฝั่งตรงข้ามอย่างแนบเนียน
เขามองเธอฝืนทนกินอยู่อย่างนั้นตลอดหนึ่งชั่วโมง แต่ในชามกลับยังเหลือเส้นก๋วยเตี๋ยวเกือบครึ่งชาม
น้ำส้มเย็นหมดแก้วไปนานแล้ว โจวจื้อยวีทำหน้าลำบากใจ จ้องชามก๋วยเตี๋ยวสีแดงฉานแล้วเริ่มยอมแพ้
“ทิ้งอาหารไม่ใช่นิสัยที่ดีนะ คุณโจว”
เย่โจวหงอดไม่ไหว หัวเราะพลางแซวเธอ
“เผ็ดเกินไป...ไม่สิ ปริมาณเยอะเกินไป ฉันกินไม่หมด”
โจวจื้อยวีส่งเสียง “ฮึ” แล้วเลื่อนชามมาตรงหน้าเขา
“นายไม่ได้บอกว่าห้ามทิ้งอาหารเหรอ? งั้นฝากด้วยแล้วกัน”
“หา? นี่...”
เย่โจวหงชะงักไป
“ทำไม? รังเกียจก๋วยเตี๋ยวที่ฉันกินแล้วเหรอ?” โจวจื้อยวีพองแก้ม จ้องเขาอย่างไม่พอใจ “ตอนประถมนายยังอยากแย่งไอศกรีมฉันกินอยู่เลย”
เมื่อก่อนก็ส่วนเมื่อก่อน ตอนนี้ก็ส่วนตอนนี้...
“แค่ก ๆ... ก็ได้ ๆ”
เย่โจวหงหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างครึ่งยอมครึ่งไม่เต็มใจ ดูดเส้นเข้าปากคำหนึ่ง จนเกือบสำลักน้ำตาไหล
โหดร้ายชะมัด!
คุณโจวจื้อยวี เธอใส่พริกลงไปตั้งเท่าไหร่กันเนี่ย!
คราวนี้ถึงตาโจวจื้อยวีได้ชื่นชมการควบคุมสีหน้าของเขาบ้าง
เย่โจวหงกว่าจะกินก๋วยเตี๋ยวครึ่งชามนั้นหมดก็แทบแย่ โจวจื้อยวีจึงหยิบทิชชูมาเช็ดมุมปากอย่างประณีต
“ไปกันเถอะ”
เย่โจวหงลุกขึ้น แล้วถือโอกาสวางชามเปล่าของทั้งคู่ซ้อนกัน ก่อนยกไปที่เคาน์เตอร์