ไม่นานนัก คนฝั่งนั้นดูเหมือนกำลังจะเปลี่ยนสนาม
โจวจื้อยววีกับพ่อพูดอะไรกันสองสามคำ ก่อนจะหันเดินมาทางโซนพัก
สมองของเย่โจวหง “วืด” ขึ้นมา
เขาผุดลุกขึ้นทันที ไม้กอล์ฟแทบจะไถลหลุดจากเข่า
เขาจึงรีบคว้าไม้กอล์ฟขึ้นมาอย่างลนลาน แล้วหันหลังจะเดินหนี—
“เย่โจวหง?”
เสียงเย็น ๆ ที่เจือความประหลาดใจเล็กน้อยดังมาจากด้านหลัง
แย่แล้ว ถูกจับได้คาหนังคาเขาว่าแอบมอง
รู้อย่างนี้ไม่หนีดีกว่า...
เย่โจวหงยืนนิ่งแข็งทื่อ ฟังเสียงฝีเท้าหยุดลงข้างหลัง
เขาค่อย ๆ หันกลับไป ฝืนยิ้มออกมาอย่างที่คิดว่าดูเป็นธรรมชาติที่สุด
“นายมาเล่นกอล์ฟเหรอ?”
โจวจื้อยวีมองเขา สีหน้าดูผิดธรรมชาติไปชั่วขณะ แต่เธอก็กดมันลงอย่างรวดเร็ว
“เจียงยวี่พาพวกเรามา” เย่โจวหงชี้ไปทางสนามซ้อม “เขาบอกว่าอยากเล่นกอล์ฟ”
โจวจื้อยวีพยักหน้าเบา ๆ เดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์แล้วบอกพนักงานว่า
“ลาเต้สองแก้ว น้ำตาลน้อย”
พนักงานส่งกาแฟมาให้ไม่นาน
โจวจื้อยวีไม่ได้ถามว่าเขาอยากดื่มไหม เพียงยื่นแก้วหนึ่งมาให้ตรง ๆ
เธอถืออีกแก้วไว้ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
“นี่ของนาย”
“ขะ...ขอบคุณ”
สายลมพัดผ่าน พากลิ่นสดชื่นเฉพาะตัวของสนามหญ้ามาด้วย ไกลออกไปมีเสียงโลหะกระทบลูกกอล์ฟดังแว่วมาเป็นครั้งคราว
เย่โจวหงจ้องแก้วกระดาษ ไอร้อนลอยออกมาจากรูเล็ก ๆ บนฝา
เขามีเรื่องอยากถามมากมาย แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว