“หึ่ง——”
เย่โจวหงคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
น่าเสียดาย ข้อความที่เด้งขึ้นมาไม่ใช่จากเสี่ยวยวี่ที่ปักหมุดไว้ แต่เป็นข้อความจากกลุ่มหอ 8311
เจียงยวี่แท็กเขาในกลุ่มหอ
ยวี่:【@ซงเย่ พี่หง ออกมาเที่ยวกัน! อยู่บ้านแบบนี้เดี๋ยวก็ขึ้นราแล้ว】
ซงเย่:【นี่อยากให้ฉันลากใครบางคนออกไปด้วยอีกแล้วใช่ไหม】
ยวี่:【ฉันเป็นคนประเภทเห็นสาวแล้วทิ้งเพื่อนหรือไง???】
ยวี่:【@ทุกคน พวกนายว่าไง ไปกันไหม?】
หนิงจิ้งจื้อหยวน:【ได้】
หล่อจนม่วง:【ไปไหน? ร้านเน็ตเหรอ?】
สมกับเป็นเด็กติดเกมอันดับหนึ่งของห้อง 8311 จริง ๆ……
เดิมทีเย่โจวหงยังอารมณ์หม่น ๆ อยู่ แต่ตอนนี้ก็อดขำเพราะทังฮ่าวไม่ได้
ยวี่:【อากาศกำลังดี ไปตีกอล์ฟกันไหม?】
หนิงจิ้งจื้อหยวน:【ได้】
หล่อจนม่วง:【ได้】
ซงเย่:【ได้】
ก็ว่าแล้ว แก่นแท้ของมนุษย์คือเครื่องเล่นซ้ำ
อยู่บ้านกับจางหลาน เอาแต่จ้องหน้ากันไปมาจนหายใจไม่ออกจริง ๆ ออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อยดีกว่า
ยวี่:【ส่งตำแหน่งตอนนี้มาหน่อย】
ยวี่:【ไปรอหน้าหมู่บ้านกัน คุณชายคนนี้จะไปรับด้วยตัวเอง】
หล่อจนม่วง:【?】
หนิงจิ้งจื้อหยวน:【?】
ซงเย่:【วันนี้นายวางคาแรกเตอร์ไฮโซขนาดนี้เลยเหรอ?】
ยวี่:【ฮ่า ๆ เดี๋ยวให้พวกนายได้เห็นว่าประสบการณ์เดินทางระดับท็อปเป็นยังไง】
เย่โจวหงเปลี่ยนรองเท้าผ้าใบแล้วออกจากบ้าน ไปรอหน้าหมู่บ้านได้สิบห้านาที รถโตโยต้าอัลฟาร์ดสีดำคันหนึ่งก็แล่นมาจอดข้างทางอย่างนุ่มนวล
กระจกรถเลื่อนลง ใบหน้าสวมแว่นกันแดดของเจียงยวี่โผล่มาจากเบาะข้างคนขับ เขาโบกมือเรียกเย่โจวหง
“ขึ้นรถ ๆ!”
ประตูอัตโนมัติเลื่อนเปิดออกอย่างไร้เสียง
เย่โจวหงก้มตัวเข้าไป ก็เห็นทังฮ่าวนอนแผ่อยู่บนเบาะแถวสาม ดวงตาใสซื่อและดูโง่เขลา
จางหยวนนั่งอยู่บนเบาะนั่งแบบเฟิร์สต์คลาสแถวสอง ดูกระปรี้กระเปร่าทีเดียว เขาลูบตรงนั้นกดตรงนี้ สำรวจอุปกรณ์ภายในรถ พลางพึมพำไม่หยุด
“นั่งรถคันนี้สบายจริง ๆ” เขาเอ่ยอย่างทอดถอนใจ