หอพักหญิง อาคาร 3 ห้อง 601
อีกยี่สิบนาทีก็จะปิดไฟแล้ว ในหอพักอบอวลไปด้วยไอน้ำชื้น ๆ กลิ่นหอมสดชื่นของแชมพูลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ
หลินจิ้งเสวี่ยยืนแปรงฟันหน้ากระจกอย่างพิถีพิถัน ส่วนสวีชิงเหยียนนั่งอยู่หน้าถังน้ำร้อนที่มีไอลอยกรุ่น แกว่งเท้าเล็ก ๆ ขาวนวลทั้งสองข้างไปมา
“นี่ เสี่ยวยวี่! กรอกวิชาภาษาต่างประเทศที่สองเสร็จหรือยัง?” สวีชิงเหยียนเงยหน้ามองเตียงชั้นบนของเธอ
โจวจื้อยวีกอดหนังสือ “ป่านอร์เวย์” นั่งอยู่ตรงขอบเตียงชั้นบน เธอไม่ได้สวมรองเท้า นิ้วเท้างอเล็กน้อย ข้อเท้าเรียวบางจนแทบกำได้รอบ ผิวขาวนวลเจือสีชมพูจาง ๆ เสื้อคลุมนอนสีม่วงอ่อนหลวมโพรกคล้องอยู่บนไหล่ คอเสื้อเลื่อนลงเล็กน้อย เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าแสนประณีตช่วงหนึ่ง
“อืม…ฉันยังคิดไม่ออกเลย” เธอเม้มปากน้อย ๆ คล้ายกำลังครุ่นคิด
“ฉันกับจิ้งเสวี่ยจะเลือกภาษาญี่ปุ่นนะ แล้วเหมือนในห้องเราหมินหมิน จื่อฉี แล้วก็เย่โจวหงก็น่าจะเลือกด้วย” สวีชิงเหยียนจับปลายนิ้วเท้าตัวเองเบา ๆ ผิวน้ำกระเพื่อมเป็นวงเล็ก ๆ ต่อเนื่องกัน
หลินจิ้งเสวี่ยบ้วนฟองยาสีฟันทิ้ง แล้วบ้วนปากอีกครั้ง “ห้องเรียนภาษาญี่ปุ่นแทบจะถูกห้องสี่ของพวกเรายึดครองหมดแล้ว”
ปลายนิ้วของโจวจื้อยวีสั่นไหวเล็กน้อย หน้าหนังสือส่งเสียงกรอบแกรบแผ่วเบา
“งั้น…ฉันก็เลือกภาษาญี่ปุ่นแล้วกัน”
ถ้าเขาเลือกภาษาญี่ปุ่นด้วยล่ะก็...
ในวัยเด็กอันหม่นหมอง แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวคือช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเขา
ตลอดสามปีในมัธยมต้น เธอถูกผู้ปกครองควบคุมเข้มงวด จึงไม่มีโอกาสไปหาเขา
ตอนนี้ในที่สุดก็ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งตอนมัธยมปลาย เธออยากกลับมาเป็นเพื่อนกับเขาอีกครั้ง
……
หลอดไฟประหยัดพลังงานเปล่งแสงสีขาวเย็นตา ส่องลงบนต้นคอที่ก้มต่ำเล็กน้อยของโจวจื้อยวี ทำให้ผิวบริเวณนั้นดูละเอียดเนียนราวกับเครื่องลายครามสีขาว
เย่โจวหงมองแผ่นหลังของคนที่นั่งอยู่แถวหน้าห้องเรียน ภาพเหตุการณ์ในอดีตค่อย ๆ ย้อนกลับมาในหัว
“เฮ้ ตื่นได้แล้ว”
มือเล็ก ๆ ที่ดูมีเนื้อมีหนังแกว่งไปมาตรงหน้าเขา
สวีชิงเหยียนเอียงคอ ดวงตากลมเรียวคู่หนึ่งจ้องเขาไม่กะพริบ