เกาจิ้งยืนอยู่บนขั้นบันไดสองสามขั้น มองนักเรียนกลุ่มนี้จากที่สูง
นักเรียนหญิงห้าคน นักเรียนชายหนึ่งคน
แถมนักเรียนชายคนนั้นยังยืนชิดกับนักเรียนหญิงคนหนึ่งมาก
ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่
“โจวจื้อยวีจากห้องสี่ ระดับ ม.ปลายหนึ่ง” เกาจิ้งกวาดตามองคู่ชายหญิงตรงหน้า “แล้วก็นาย...ก็ห้องสี่เหมือนกัน”
“วันอาทิตย์ตอนเที่ยงของสัปดาห์แรกที่เปิดเทอม พวกนายสองคนแอบเปิดแอร์ในห้องเรียนโดยอ้างว่ามาจัดห้องสอบ ใช่ไหม”
ตอนเปิดเทอม เธอเคยจับได้ว่าทั้งสองคนแอบอยู่ด้วยกันตามลำพังแล้วเปิดแอร์ในห้องสี่ ระดับ ม.ปลายหนึ่ง
ตอนนั้นโจวจื้อยวีพูดจาฉะฉานจนแก้สถานการณ์ผ่านไปได้ เธอจนปัญญาเพราะไม่มีหลักฐาน จึงยอมปล่อยพวกเขาไปชั่วคราว
“ไม่อยู่ที่ชุมนุม แต่มาเดินเตร่อยู่ที่นี่ทำไม โจวจื้อยวี แล้วก็นายคนนั้น อย่าคิดว่าผลการเรียนพอใช้ได้แล้วจะทำตัวเป็นกรณีพิเศษได้!”
โจวจื้อยวีเป็นที่หนึ่งของห้อง ผลการเรียนก็อยู่ในลำดับต้น ๆ ของระดับชั้นปี ตามเหตุผลแล้วเธอไม่น่าทำผิดระเบียบ
นั่นก็หมายความว่า...
เกาจิ้งขมวดคิ้ว จ้องเย่โจวหงเขม็ง
“ฉันถามนาย พวกนายสองคนกำลังคบกันเร็วเกินวัยอยู่หรือเปล่า”
“ผู้อำนวยการเกา พวกเรา...”
สวีชิงเหยียนอยากพูดแทนเย่โจวหง จนเสียงสั่นขึ้นมา
“ฉันไม่ได้ถามเธอ!” เกาจิ้งหันขวับไปตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “ไม่พูดใช่ไหม ได้ วันจันทร์หน้าในพิธีชักธง พวกนายก็เตรียมขึ้นไปบนเวทีชักธง แล้วเขียนบันทึกสารภาพผิดต่อหน้าครูและนักเรียนทั้งโรงเรียนได้เลย!”