“ใครมาน่ะ?”
จางหลานถามเสียงดังจากในครัว
เย่โจวหงมองผ่านช่องตาแมวออกไป แล้วรายงานตามตรงว่า
“ผู้ชายคนหนึ่งครับ ใส่ชุดนักเรียนมัธยมต้นของโรงเรียนเลขสอง”
ในครัวดัง “เคร้ง” จางหลานวางมีดในมือลงบนเขียงทันที
น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป “อะไรนะ? ผู้ชายเหรอ?!”
เย่จือหานรับปากแล้วว่าจะไม่คบกันเร็วเกินวัย จางหลานเองก็เชื่อว่าเธอจะไม่ทำ
ถ้าอย่างนั้นที่เพื่อนผู้ชายมาหาถึงบ้าน ก็มีคำอธิบายเดียวเท่านั้น—
ผู้ชายคนนั้นชอบเธอ อยากทำให้เธอเสียการเรียน!
จางหลานเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนลวก ๆ แล้วรีบก้าวฉับ ๆ ไปยังโถงหน้าประตู
เย่โจวหงเปิดประตูไปแล้ว
ผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านนอกอายุไล่เลี่ยกับเย่จือหาน สูงเกินหนึ่งเมตรเจ็ดสิบมานิดหน่อย หน้าตาดูดี ผิวขาวสะอาด สวมเสื้อคลุมชุดนักเรียนสีน้ำเงินเข้มของโรงเรียนเลขสอง
เขาไม่ได้สะพายกระเป๋านักเรียน มือหนึ่งถือถุงผลไม้ อีกมือถือถุงพลาสติกใส ข้างในมีน้ำแร่สองขวดกับแท่งพลังงานอยู่หลายแท่ง
“มาหาใคร?”
เย่โจวหงไม่รู้จักเขา จึงถามออกไปอย่างไม่ใส่ใจ
ผู้ชายคนนั้นสะดุ้ง รีบถอยหลังไปสองก้าว
เขาคงไม่คาดคิดว่าคนเปิดประตูจะเป็นนักเรียนมัธยมปลายที่สูงกว่าเขาเป็นหัว
“สวัสดีครับ ขอถามหน่อยครับ ที่นี่เป็นบ้านของเย่จือหานใช่ไหมครับ?”
แม้ในใจจะกลัว แต่เขาก็ยังกลืนน้ำลายลงคอ แล้วฝืนทำท่าสงบนิ่ง
“นายเป็นใคร?”
ตอนนั้นจางหลานมาถึงด้านหลังเย่โจวหงแล้ว สายตากวาดมองผู้ชายคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับเครื่องเอกซเรย์
“สวัสดีครับคุณป้า ผมชื่อซูหมิง เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเย่จือหานครับ แล้วก็เป็นหัวหน้าห้องด้วยครับ”
ผู้ชายคนนั้นพยักหน้าให้จางหลานอย่างสุภาพ รีบยื่นถุงผลไม้ในมือไปให้
“แม่ผมฝากเอามาให้ครับ เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ”
พอได้ยินคำว่า “หัวหน้าห้อง” สีหน้าของจางหลานก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
“แหม เพื่อนมาเล่นทั้งที จะเอาของมาทำไม รีบเข้ามานั่งก่อนจ้ะ!”
จางหลานรับถุงผลไม้ แล้วขยับตัวหลบให้ซูหมิงเข้าบ้าน
“โจวหง ไปเอาน้ำมาให้แขกหน่อยจ้ะ”
เย่โจวหงหมุนตัวไปหยิบแก้วน้ำในครัวเงียบ ๆ
พอเดินผ่านมุมครัว เขาก็เห็นเย่จือหานโผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่งจากหลังประตู ใบหน้าแดงก่ำจนแทบระเบิด