รถเรียกผ่านแอปจอดอยู่ใต้เสาไฟในลานจอดรถของแหล่งท่องเที่ยวภูเขาฉีหยุน
เกือบเที่ยงคืนแล้ว ร้านสะดวกซื้อ 24 ชั่วโมงตรงทางเข้าแหล่งท่องเที่ยวยังคงเปิดไฟสว่าง ที่หน้าร้านยังมีคนยืนอยู่ไม่น้อย
มีทั้งนักศึกษาที่สะพายเป้ปีนเขา ผู้ใหญ่วัยกลางคนสวมชุดกีฬา และเด็กมัธยมต้นวัยไล่เลี่ยกับเย่จือหาน
เย่จือหานลงจากรถปุ๊บก็เห็นเพื่อนร่วมชั้นทันที
“จือหาน! ทางนี้!”
เด็กผู้หญิงที่มัดผมหางม้าคนหนึ่งโบกมือเรียกเธออย่างตื่นเต้น
เย่จือหานโบกมือตอบ แล้วหันกลับมามองเย่โจวหง
เธอเก็บสีหน้าน่าหมั่นไส้ที่ชอบทำเป็นประจำอย่างหาได้ยาก ก่อนจะฝืนยิ้มอย่างว่าง่ายให้เย่โจวหง
“พี่ ภารกิจเสร็จแล้ว พี่รีบกลับไปได้เลย”
666 นี่เล่นหักหน้ากัน ไม่รู้จักกันแล้วสินะ?
“ได้ อย่าลืมส่งพิกัดมาด้วย”
เย่โจวหงชินกับนิสัยแบบนี้แล้ว จึงเตือนขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
เย่จือหานขานรับ “อืม” แบบขอไปที ก่อนจะหันไปวิ่งเหยาะ ๆ กับซูหมิงเข้าไปรวมกับกลุ่มเพื่อนร่วมชั้น
เย่โจวหงยืนอยู่ข้างรถเรียกผ่านแอป กวาดตามองกลุ่มคนตรงหน้า
มีเพื่อนร่วมชั้นอยู่สิบกว่าคนจริง ๆ ทั้งผู้ชายและผู้หญิง แต่ละคนแบกเป้ที่ยัดของจนตุง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นของคนที่ไม่เคยเห็นเมืองฉู่ถิงยามใกล้รุ่ง
แต่กวาดตามองรอบหนึ่งแล้ว กลับไม่เห็นแม้แต่เงาครูที่พาเด็กมาเลย
เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ
เย่โจวหงมองส่งกลุ่มเด็กที่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวเดินไปยังทางเข้าเส้นทางปีนเขา แสงไฟฉายส่ายไปมาอยู่ในความมืด จนเสียงหัวเราะอื้ออึงค่อย ๆ ห่างออกไป
ตามจริงเขาควรทำภารกิจเสร็จแล้วกลับบ้านไปนอน
แต่ไม่รู้ทำไม พอยืนอยู่ตรงเชิงเขาท่ามกลางสายลมกลางคืนอันเย็นสบาย มองเส้นทางปีนเขาที่มืดสนิทตรงหน้า เขากลับรู้สึกไม่ค่อยอยากไปเสียแล้ว
คนขับรถเรียกผ่านแอปชะโงกหัวออกมาแล้วกดแตรหนึ่งครั้ง
“หนุ่ม จะไปไหม ถ้าไม่ไปผมรับงานต่อแล้วนะ”