สิ่งที่ควรมาถึง ในที่สุดก็มาถึงจนได้
เย่โจวหงกลั้นหายใจ กวาดตามองหาชื่อตัวเองในแถวท้าย ๆ ของตาราง
“รีบย้ายที่นั่งกัน อีกสิบนาทีเริ่มคาบอ่านหนังสือเองต่อ”
เสิ่นกัวผิงเคาะไม้ลบกระดานเบา ๆ
เหลือแค่แถวแรกที่ยังไม่ได้ดู เย่โจวหงเริ่มมึนงงเล็กน้อย
กลุ่มสาม แถวแรก
นั่นก็คือที่นั่งที่หันตรงเข้าหาโพเดียม อยู่ใต้สายตาของอาจารย์เชินตลอดเวลา เป็นที่นั่งระดับ “วีไอพี” นั่นเอง
【ซ้าย: เย่โจวหง】 【ขวา: โจวจื้อยวี】
หา?
เขาหันขวับไปมองเพื่อนร่วมโต๊ะที่อยู่ข้าง ๆ
โจวจื้อยวีใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง กำลังมองหาชื่อตัวเองอยู่เหมือนกัน
แม้ใบหน้าด้านข้างจะยังคงเย็นชาเหมือนเคย แต่เย่โจวหงเห็นชัดเจนว่าริมฝีปากที่เม้มอยู่ของเธอกำลังยกขึ้นเล็กน้อย
“ไม่ย้ายเหรอ?”
โจวจื้อยวีหันกลับมา น้ำเสียงเรียบเฉย
“อ๋อ… ได้!”
เย่โจวหงได้สติ รีบลุกพรวดขึ้นยืน ขาเก้าอี้ครูดกับพื้นกระเบื้องดังแสบแก้วหู
“นายยกเก้าอี้ไป ส่วนโต๊ะฉันจะเข็นไปเอง”
“อืม”
โจวจื้อยวีไม่ปฏิเสธ ยกเก้าอี้ของตัวเองขึ้นแล้วเดินตามหลังเขาไป
“เสี่ยวเย่เย่—”
สวีชิงเหยียน เพื่อนโต๊ะแถวหน้า ออกแรงเข็นโต๊ะของตัวเองอย่างยากลำบาก เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมขึ้นบนหน้าผาก
“นายลำเอียงเกินไปแล้วนะ ทำไมช่วยเข็นให้เสี่ยวยวี่คนเดียวล่ะ ฉันก็ยกโต๊ะไม่ไหวเหมือนกันนะ”
“เพื่อนร่วมโต๊ะคนใหม่ของเธอเอาไว้ตั้งประดับหรือไง?” เย่โจวหงสวนกลับอย่างไม่ไว้หน้า “ให้เขาช่วยสิ”
“ขี้เหนียวชะมัด”
สวีชิงเหยียนแลบลิ้นใส่เขา
เธอถูกย้ายไปอยู่กลุ่มสาม แถวสาม เพื่อนร่วมโต๊ะคนใหม่คือเจียงยวี่