รถเมล์สาย 47 ค่อย ๆ จอดเทียบป้ายรถ ประตูลมส่งเสียง “ฟู่” ก่อนจะเลื่อนเปิดออกทั้งสองข้าง
สวีชิงเหยียนสะพายกระเป๋าเป้ข้างเดียว กระโดดขึ้นบันไดอย่างคล่องแคล่ว แล้วนั่งลงตรงที่นั่งริมหน้าต่าง
เย่โจวหงยังยืนอยู่ที่ป้ายรถ เธอโบกมือให้เขาผ่านกระจก
ขณะที่ตัวรถสั่นไหวเบา ๆ สวีชิงเหยียนก็หยิบโทรศัพท์ออกมา
ไข่ทาร์ทห้าคำ: [เสี่ยวยวี่ เสี่ยวยวี่ พรุ่งนี้จะไปห้องแก้ปริศนาแหกคุกที่เพิ่งเปิดใหม่ใจกลางเมืองไหม (๑>ڡ<)☆]
ไข่ทาร์ทห้าคำ: [จิ้งเสวี่ยกับหลิวฉือหยางก็ไปด้วยนะ! กันไว้ก่อน ฉันเลยลากเพื่อนร่วมโต๊ะมาช่วยแบกของด้วย]
กดส่ง
สวีชิงเหยียนจ้องหน้าจอ นิ้วม้วนปลายผมเล่นโดยไม่รู้ตัว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
รถอาวดี้รุ่นเอ8แอลสีดำแล่นไปตามถนนสายหลักอย่างราบรื่น
ภายในรถเงียบสนิท ตัดขาดจากเสียงอึกทึกภายนอก
โจวจื้อยวีนั่งเบื่อ ๆ อยู่เบาะหลัง ก้มมองโทรศัพท์ จู่ ๆ ข้อความจากสวีชิงเหยียนก็เด้งขึ้นมา
สายตาของเธอหยุดอยู่ที่คำว่า “เพื่อนร่วมโต๊ะ”
เธอจ้องคำสองคำนั้นอยู่นาน จนเผลอผ่อนลมหายใจให้เบาลง
นิ้วมือค้างอยู่เหนือคีย์บอร์ด แต่ก็ไม่ยอมกดลงไปเสียที
ที่บ้านเข้มงวดกับเธอเรื่องวันหยุดสุดสัปดาห์มาก การไปห้องแก้ปริศนาแหกคุกแบบนี้ พ่อแม่ไม่มีทางเห็นด้วยแน่
เธอกัดริมฝีปากล่าง แล้วสลับไปที่แชตครอบครัว ก่อนพิมพ์ข้อความลงไปอย่างรวดเร็ว
เสี่ยวยวี่: [พ่อ แม่ พรุ่งนี้หนูอยากไปห้องสมุดกลางเมืองเพื่อทบทวนข้อผิดพลาดในการสอบกลางภาค]
ส่งเสร็จแล้ว เธอก็กดปิดหน้าจอทันที
รถแล่นผ่านเนินชะลอความเร็ว ตัวรถกระเทือนเบา ๆ หัวใจของเธอก็เต้นเร็วขึ้นตามไปหนึ่งจังหวะ
เช้าวันเสาร์
เย่โจวหงเปิดตู้เสื้อผ้า รื้อเสื้อผ้าข้างในจนกระจัดกระจาย
สุดท้ายเขาหยิบเสื้อฮู้ดสีครีมออกมาหนึ่งตัว จับคู่กับกางเกงลำลองสีกากี ส่วนเท้าสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวที่ขัดจนสะอาดเอี่ยมเมื่อคืนนี้
เพื่อป้องกันไม่ให้จางหลานผู้เป็นแม่ตรวจสอบ เขายัดสมุดสะสมข้อผิดพลาดกับหนังสือเสริมเรียนทั้งหมดลงในกระเป๋าเป้
เมื่อเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น โทรทัศน์กำลังออกอากาศข่าวเช้า จางหลานนั่งอยู่บนโซฟา มือถือแก้วน้ำไว้
“จะไปไหน” จางหลานละสายตาจากหน้าจอโทรทัศน์มามองเขา