“กริ๊งงง——”
“เราไม่สนับสนุนการสอนเกินเวลา แต่เรื่องการผันคำของภาษาสุภาพกับภาษาถ่อมตัว กลับไปหาอย่างละห้าประโยคมาเรียบเรียงเป็นตัวอย่างด้วย”
หลินเหย่ปิดสไลด์ แล้วเลิกเรียนตรงเวลา
“สัปดาห์หน้าครูจะสุ่มเรียกสองสามคนขึ้นมาแก้ประโยคสด ๆ หน้าห้องนะ ทุกคน แล้วเจอกันสัปดาห์หน้า!”
นักเรียนที่เมื่อครู่ยังโห่ร้องดีใจที่ใกล้จะถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ ต่างห่อเหี่ยวลงทันตา
เย่โจวหงนั่งอยู่ที่โต๊ะ สมองอัดแน่นไปด้วยเรื่อง ‘ภาษาสุภาพ ภาษาถ่อมตัว ภาษาสุภาพทั่วไป’
นี่มันอะไรกับอะไรเนี่ย?
ยุ่งยากชะมัด!
“ไปกัน” โจวจื้อยวีใช้หนังสือเรียนแตะแขนเขา
“เดี๋ยวก่อน ฉันถ่ายส่วนที่เหลือนี่ไว้ก่อน… ช่างเถอะ เอามือถือมาไม่ได้”
เย่โจวหงเพิ่งเอื้อมมือไปที่กระเป๋ากางเกงนักเรียน ก็เห็นกล้องวงจรปิดตรงมุมห้องเสียก่อน
เขาจำใจหยิบปากกาขึ้นมา คัดลอกประโยคตัวอย่างบนกระดานดำลงในหนังสือเรียน
“……กลับไปค่อย ๆ ศึกษากันก็แล้วกัน”
เขาเก็บหนังสือเรียน แล้วเดินออกจากห้องเรียนภาษาญี่ปุ่นพร้อมกับโจวจื้อยวี
เพิ่งเดินมาถึงตรงบันได เย่โจวหงก็เกิดสังหรณ์ใจขึ้นมาอย่างหนึ่ง——
“เหมือนสัปดาห์นี้พ่อแม่ฉันจะไปทำงานต่างเมืองกันทั้งคู่ คืนนี้ไม่มีใครมารับฉัน”
โจวจื้อยวีพูดจบก็เดินลงบันไดต่อไป
เหมือนกับสัปดาห์ที่แล้วเลย……
ต่างกันตรงที่คราวนี้เย่โจวหงมีประสบการณ์แล้ว
“งั้น……เรากลับบ้านด้วยกันไหม?”
สุดสัปดาห์ที่แล้วเขาอุตส่าห์ไปขอคำแนะนำจาก ‘คุณครูโต้วเปา’ มาโดยเฉพาะเลยนะ!