“เอ่อ...” เย่โจวหงลดเสียงลง “ให้ฉันได้ไหม”
“ให้คุณอะไร”
โจวจื้อยวีลงกลับไปนั่งที่ แล้วหันมามองเขา
“ภาพใบนั้นน่ะ... ยังไงก็วาดฉันอยู่ดี วางไว้ที่คุณแล้วฉันรู้สึกแปลก ๆ ยังไงไม่รู้”
น่าอายชะมัด!
เย่โจวหงรู้สึกว่าต้นคอร้อนผ่าวขึ้นมา จึงยกมือซ้ายขึ้นไปลูบตาม
“ทำไมล่ะ”
“ก็... มีคนอื่นถือภาพเหมือนของฉันไว้ ต่อไปทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ ฉันก็ต้องอายขึ้นมาอีกครั้ง”
“แต่นี่เป็นการบ้านของฉันนะ”
โจวจื้อยวีชี้ไปที่ชื่อมุมขวาล่าง
“อีกอย่าง เมื่อกี้ครูหลี่ก็บอกให้เก็บรักษาไว้ให้ดี ถ้าสัปดาห์หน้าครูเฮ่ยกลับมาตรวจ แล้วฉันจะเอาอะไรส่งล่ะ”
“ก็จริง...”
มือขวาของเย่โจวหงที่เพิ่งยกขึ้นค่อย ๆ ลดกลับลงมาบนโต๊ะ
ภาพนี้เพิ่งได้เกรด A+ ถ้าเป็นเขาเองก็คงเสียดายเกินกว่าจะยกให้คนอื่นง่าย ๆ เหมือนกัน
ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็แย่งการบ้านจากมือโจวจื้อยวีมาตรง ๆ ไม่ได้
บนแท่นบรรยาย หลี่ชิวเปิดหนังสือเรียนวิชาวาดรูป พลางเร่งให้ทุกคนนั่งประจำที่
“แต่ว่า...”
ขณะที่เย่โจวหงกำลังจะตั้งใจฟัง โจวจื้อยวีก็ก้มมองภาพอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้ากลับมามองเขา
“ถ้าคุณอยากได้จริง ๆ ก็ใช่ว่าจะให้ไม่ได้”
“จริงเหรอ” เย่โจวหงรีบนั่งตัวตรงทันที
“แต่ฉันมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง” โจวจื้อยวีวางภาพลงบนโต๊ะของตัวเอง “คุณก็วาดภาพเหมือนฉันสักภาพ แล้วเรามาแลกกัน”
“หา? ให้ฉันวาดเหรอ”
เย่โจวหงเบิกตากว้าง ผ่านไปหลายวินาทีกว่าจะยกมือชี้ตัวเอง
“อือ”
“คุณลองคิดดูอีกทีไหม” เขารีบหาทางลงให้ตัวเอง “คุณก็เห็นภาพเกรด C พวกนั้นเมื่อกี้แล้ว ฝีมือฉันอาจจะแย่กว่าพวกเขาอีก”