ในรถเรียกผ่านแอป เย่จือหานพิงหน้าต่าง แอบใช้หางตามองพี่ชายของตัวเอง
เย่โจวหงพิงเบาะแถวหลัง ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนทั้งคืนไล่ตามมาทันที
เมื่อครู่อยู่บนยอดเขายังไม่รู้สึกอะไร แต่พอนั่งลงในรถ เปลือกตาก็หนักจนแทบลืมไม่ขึ้น
พอความตื่นเต้นจางหายไป สิ่งที่เหลืออยู่คือความรู้สึกว่างเปล่า
ราวกับฟ้าสางแล้ว ดูพระอาทิตย์ขึ้นจบแล้ว เรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้นทั้งหลายก็ถึงเวลาต้องกลับไปอยู่ที่เดิม
เขานึกขึ้นมาได้อย่างเลือนรางว่าเสื้อคลุมของตัวเองยังอยู่กับเธอ
เทอมที่แล้ว เสื้อคลุมผ้าขนสัตว์ของเธอเป็นฝ่ายถูกเขานำกลับบ้าน
คราวนี้ก็สลับมาเป็นเสื้อของเขา
ครึ่งปีที่ผ่านมาเหมือนจะยาวนานมาก
ยาวนานพอให้พวกเขาเปลี่ยนจากอยู่ห้องเดียวกันเป็นอยู่คนละห้อง จากแทบไม่พูดกันกลายเป็นวิ่งฝึกด้วยกัน เตรียมสอบการแข่งขันโอลิมปิกด้วยกัน และขึ้นไปดูพระอาทิตย์ขึ้นบนยอดเขาด้วยกัน
แต่ก็ดูเหมือนจะสั้นมาก
สั้นเสียจนพอหลับตาลง เขาก็ยังนึกถึงฝนที่ตกหน้าร้านสะดวกซื้อในวันนั้นได้
เย่จือหานพึมพำเสียงเบาจากเบาะหลัง
“หลับเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? จริงดิ……”
รถแล่นผ่านถนนที่เงียบสงัดในยามเช้า
ไฟถนนด้านนอกยังไม่ดับ แสงไฟผสมกับแสงอาทิตย์ที่เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า ย้อมถนนทั้งสายให้เป็นสีเหลืองอุ่น ๆ ชวนให้ใจเต้น
……
ตอนกลับถึงบ้าน เย่โจวหงแทบจะถูกเย่จือหานดันเข้าประตูมา