โจวจื้อยวีมีสีหน้าเป็นปกติ ยืนอ่านสันหนังสืออยู่หน้าชั้นหนังสือ
นิ้วชี้เรียวยาวไล้ผ่านหนังสือทีละเล่ม ราวกับลืมไปแล้วโดยสิ้นเชิงว่ามีคนอีกสองคนอยู่ตรงนั้น
เย่โจวหงถึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา
เขาหันกลับไปสนใจชั้นหนังสือ สายตากวาดผ่านหนังสือแปลที่เรียงเป็นแถว ก่อนจะหยุดลงที่ชื่อหนึ่งอย่างกะทันหัน
ซไวค์ รวมเรื่องสั้น “ประสบการณ์แรก”
เมื่อไม่กี่วันก่อน เค่อหยวนเหมือนจะพูดถึง “สี่ยอดนักเขียนนวนิยายยุโรป” ในคาบวิชาภาษาจีน
โมปาสซัง เชคอฟ โอ. เฮนรี และซไวค์
พูดแล้วน่าอาย เขาเหมือนจะยังไม่เคยอ่านสักเล่มเลย...
เขาจึงดึงหนังสือ “ประสบการณ์แรก” ออกมา เดินกลับไปที่นั่ง แล้วเปิดอ่านเรื่องแรก
“ราตรีพร่าเลือน”
ป็อปเปอร์ เด็กหนุ่มวัยสิบห้า ได้พบหญิงสาวคนหนึ่งที่มองใบหน้าไม่ชัด ในคืนฤดูร้อนอันพร่าเลือน
เขามองอะไรไม่ชัดเลย ทั้งใบหน้าของเธอ ดวงตาของเธอ กระทั่งแยกไม่ออกว่าเสียงของเธอเป็นเสียงของใคร
แต่หัวใจของเขาจดจำเธอไว้
รักครั้งแรกครั้งนั้นไม่มีชื่อ ไม่มีบทสรุป แต่กลับประทับอยู่ในชีวิตที่เหลือของเขาราวกับตราไฟ
เมื่อฤดูร้อนสิ้นสุดลง ป็อปเปอร์ก็จากคฤหาสน์ไป
ตลอดชีวิตที่เหลือ เขาไม่อาจรักใครอีกคนด้วยความรู้สึกแบบเดิมได้อีก
เรื่องสั้นขนาดกลางที่มีความยาวกว่าสองหมื่นตัวอักษร เย่โจวหงใช้เวลาอ่านจบพอดีครึ่งชั่วโมง
ป็อปเปอร์นี่น่าสงสารเกินไปแล้ว
ชอบใครสักคนตอนอายุสิบห้า แล้วจำไปตลอดชีวิตได้เลยเหรอ?
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมาในหัว เขาก็เงียบไป