เจียงยวี่พลิกตัวบนเตียงกว้างสามเมตร
เทียบกับเตียงไม้แข็ง ๆ กว้าง 0.9 เมตรสุดสยองที่โรงเรียนแล้ว บ้านนี่มันสวรรค์ชัด ๆ!
เขายกหัวที่ยุ่งเหมือนรังนกขึ้น พลางทบทวนแชตในกลุ่มเมื่อครู่ คิ้วขมวดเข้าหากันทันที รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา
ฉากหลังในรูปที่เจ้าลิงเย่ถ่ายมา... เห็นชัด ๆ ว่าเป็นห้องสมุดประจำเมืองนี่นา!
ในฐานะเหยื่อที่ถูกแม่แท้ ๆ จับหูลากไป “ขัดเกลาจิตใจ” ตั้งแต่เด็ก เจียงยวี่ถึงกับมีอาการกระตุกจากเหตุการณ์สะเทือนใจกับสถานที่บ้า ๆ นั่น
วันหยุดสุดสัปดาห์ทั้งที เจ้าลิงเย่ไปทำอะไรที่นั่น? แถมยังแอบถ่ายผู้ชายแล้วถามว่ารู้จักกันไหมอีก?
ตัดกรณีที่พี่หงจู่ ๆ จะตื่นรู้รสนิยมทางเพศประหลาด ๆ ออกไปก่อน ความเป็นไปได้เดียวที่เหลือก็คือ...
ยวี่: “ไอ้อ้วน อยู่ไหม?”
หนิงจิ้งจื้อหยวน: “ไม่อยู่”
ยวี่: “มีเรื่องน่าสนใจ จะไปกินเผือกด้วยกันไหม?”
หนิงจิ้งจื้อหยวน: “ไม่ไป”
ยวี่: “โธ่ ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าเผือกเรื่องอะไร!”
หนิงจิ้งจื้อหยวน: “เรื่องที่ทำให้นายโวยวายได้ขนาดนั้น ปกติก็ไร้คุณธรรมไม่ก็ต้องใช้ขา ไม่มีทางเป็นเรื่องดีหรอก”
มุมปากเจียงยวี่กระตุก
ทำไมหมอนี่ถึงเข้าใจเขาขนาดนี้นะ?
ฉัน เจียงยวี่ ขอแต่งตั้งนายเป็นราชาแห่งความเข้าใจประจำห้อง 8311!
พิมพ์ไปก็อธิบายไม่หมด เขาเลยกดโทรด้วยเสียงไปหาอีกฝ่ายทันที
“ตู๊ด—ตู๊ด—”
เสียงดังอยู่เจ็ดแปดวินาทีเต็ม จางหยวนถึงรับสาย
เสียงเนือย ๆ ดังมาจากปลายสาย
“โทรหาฉันมีอะไร?”
“สหาย” เจียงยวี่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุยเรื่องสำคัญ จากรูปที่เจ้าลิงเย่เพิ่งโพสต์ เขาน่าจะอยู่ที่ห้องสมุดประจำเมือง”
“แล้วไง?”
“เพราะงั้นตอนนี้เขาน่าจะยังอยู่ที่นั่น”
“ไปหาเย่โจวหงแล้วมีอะไรน่าสนใจ?” จางหยวนหาวหวอด “พรุ่งนี้ก็เจอกันอีกไม่ใช่หรือไง?”
เจียงยวี่พูดอย่างขุ่นใจที่อีกฝ่ายไม่เอาไหนว่า
“นายโง่หรือเปล่า? ปกติเขาเป็นคนเงียบอย่างกับใบ้ จู่ ๆ มาสนใจผู้ชายสองคนแบบนี้ มันสมเหตุสมผลไหม?”
“หืม?”
ปลายสายเงียบไปหนึ่งวินาที ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้เหมือนกัน
“หรือว่าที่นั่นจะมีผู้หญิงที่ทั้งสามคนชอบอยู่!”
“โธ่ ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก!” จางหยวนเองก็ฮึกเหิมขึ้นมา
“จะไปไหม?” เจียงยวี่ยิ้มเจ้าเล่ห์