“ฮะ...ฮ่า ในที่สุดก็ทันแล้ว!”
สวีชิงเหยียนวิ่งเข้าห้องเรียนทันเวลา หน้าม้าถูกลมพัดจนยุ่งเล็กน้อย
เธอหอบหายใจเฮือกใหญ่ ดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง
“กินข้าวเช้าหรือยัง?” เย่โจวหงถาม
“ฮือ ๆ ๆ ไม่ทันแล้ว...โทษนาฬิกาปลุกวันนี้เลย ไม่ยอมทำงานดี ๆ”
เธอบ่นพึมพำเสียงอู้อี้ แล้วแนบแก้มกับโต๊ะเย็น ๆ เหลือดวงตาข้างเดียวที่มองเขา
เอ่อ...เพื่อน แน่ใจนะว่าไม่ใช่เธอเองที่ไม่ยอมฟังนาฬิกาปลุก?
เย่โจวหงยื่นมือล้วงลึกเข้าไปในโต๊ะเรียน คลำเจอกล่องของขวัญช็อกโกแลตของเจียงยวี่
“ให้เธอ กินรองท้องไปก่อนนะ”
เขาตัดสินใจว่ายังไม่บอกว่าใครเป็นคนฝากมา
สวีชิงเหยียนเงยหน้าขึ้น มองกล่องแล้วมองเขา
“ไม่มีธุระอะไรแล้วมาทำดีด้วยแบบนี้ เธอคงไม่ได้...ใส่ยาอะไรลงไปหรอกนะ?”
เธอกอดอก ทำท่าระแวดระวังเกินจริง
“แค่ก ๆ ๆ...”
เย่โจวหงกำลังถือแก้วน้ำดื่มอยู่ พอได้ยินก็เกือบพ่นน้ำใส่หน้าเธอ
“ในหัวเธอคิดอะไรอยู่เนี่ย! ฉันเป็นคนแบบนั้นหรือไง?”
“ก็ฉันไม่เคยเห็นเธอซื้อยี่ห้อนี้นี่นา”
“เอ่อ...จริง ๆ แล้วมีคนฝากให้ฉันเอามาให้เธอ”
เย่โจวหงสารภาพตามตรง
“อ๋อ”
สวีชิงเหยียนดีดริบบิ้นบนกล่องของขวัญเล่น แล้วก็กลับไปฟุบอยู่บนโต๊ะ
“ฉันนึกว่า...เธอสืบรู้แม้กระทั่งว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดฉันซะอีก”
วันเกิดของสวีชิงเหยียนคือวันที่ 9 พฤศจิกายนเหรอ?
เย่โจวหงค้นความทรงจำอย่างรวดเร็ว แล้วยืนยันว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยมีข้อมูลนี้ปรากฏขึ้นเลย
นั่งเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกันมาเกือบสามเดือน แต่เขากลับไม่รู้วันเกิดของเธอด้วยซ้ำ