เช้าวันรุ่งขึ้น เย่โจวหงเดินออกมาจากห้องรับแขกพร้อมรอยคล้ำใต้ตาทั้งสองข้าง
เจียงยวี่จัดอาหารเช้ามื้อใหญ่ไว้บนโต๊ะแล้ว ส่วนโจวจื้อยวีก็ตื่นเรียบร้อยแล้วเช่นกัน
แซนด์วิช สลัด ไข่ดาว ซุปมะเขือเทศ...
“เมื่อคืนพวกนายไปขโมยผักกันมาหรือไง ดูง่วงกันทั้งคู่เลย”
เจียงยวี่เคี้ยวแซนด์วิชพลางถามอย่างสงสัย
“เอ่อ... เตียงบ้านนายมันนุ่มเกินไป ฉันนอนไม่ชิน”
เย่โจวหงเลื่อนเก้าอี้ออก แล้วหยิบแซนด์วิชขึ้นมากินอย่างไม่เกรงใจ
……
หลังอาหารเช้า เย่โจวหงกับโจวจื้อยวีเก็บข้าวของ เตรียมกลับบ้าน
พรุ่งนี้ก็ต้องกลับไปเจรจาที่ฉีหยุนฟู่แล้ว
โจวจื้อยวีต้องจัดระเบียบความคิด ส่วนเย่โจวหงก็ต้องเตรียมว่าจะพูดอะไร
“เสี่ยวเย่เย่ใจร้ายจัง ไม่ยอมอยู่เป็นเพื่อนฉันอีกหน่อย ฉันจะไปฟ้องครูแล้วนะ!”
เจียงยวี่เดินไปส่งทั้งคู่ถึงหน้าประตู แล้ว “ข่มขู่” ใครบางคนอย่างดุดัน
“อย่าพูดแบบนั้นสิ”
“ฉันจะไปฟ้องครูแล้วนะ”
“อย่าพูดแบบนั้นสิ”
“……” โจวจื้อยวีมองเด็กหนุ่มสองคนอย่างพูดไม่ออก
พวกเขาเป็นเด็กประถมกันหรือไง?
ทั้งคู่ขอบคุณเจียงยวี่ แล้วสะพายชุดอยู่บ้านที่ซื้อมาเมื่อวานออกจากบ้าน
……
ถึงจะเป็นเช้าวันหยุดฤดูร้อน แต่สถานีรถไฟใต้ดินก็ยังแน่นขนัด ผู้คนเบียดเสียดจนไหล่ชนไหล่
เย่โจวหงเดินไปที่ประตูกั้นแล้วเปิดคิวอาร์โค้ดโดยสาร แต่หน้าจอกลับหมุนติ้วไม่หยุด
คนที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เขารีบถอยไปยืนข้าง ๆ ปิดแอปที่ทำงานอยู่เบื้องหลังแล้วเปิดใหม่
โทรศัพท์ค้างอยู่ที่หน้าจอสีขาว ครู่ใหญ่กว่าคิวอาร์โค้ดจะปรากฏขึ้น