สองสัปดาห์ผ่านไปไม่นานนัก
ตอนกลางวันเย่โจวหงทำตามจังหวะการสอนของครู ส่วนเวลาทบทวนอื่น ๆ ก็ถูกโจวจื้อยวีเข้ามาดูแลทั้งหมด
ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา คะแนนวิชาฟิสิกส์ของเขาทรงตัวอยู่เหนือ 90 คะแนน ส่วนวิชาคณิตศาสตร์ก็ไม่ใช่วิชาที่ฉุดคะแนนอีกต่อไปเสียที
วันที่ 23 มกราคม วันอาทิตย์
เสิ่นกัวผิงขึ้นไปยืนบนแท่นบรรยายตรงเวลา เสียงพูดคุยหัวเราะของนักเรียนด้านล่างเงียบลงทันที
“พรุ่งนี้จะเริ่มการสอบรวมระดับเขตแล้ว การจัดห้องสอบก็ออกมาแล้ว”
เขาเลื่อนกระดานดำออก แล้วฉายตารางจัดห้องสอบขึ้นบนจอ
“ห้องสอบครั้งนี้จัดตามมาตรฐานการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เหลือโต๊ะไว้แค่สามสิบตัว โต๊ะเก้าอี้ที่เกินมา ย้ายออกไปตอนนี้เลย”
“คืนนี้ไม่มีคาบอ่านหนังสือเองตอนค่ำ จัดห้องสอบเสร็จแล้วก็กลับหอพักไปพักผ่อนได้”
เสียงโต๊ะเก้าอี้ครูดพื้นดังแสบแก้วหูขึ้นมาทันทีในห้องเรียน
เย่โจวหงนั่งอยู่แถวหน้าสุดของกลุ่มที่สาม ดูจากประสบการณ์ที่ผ่านมาแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องย้ายโต๊ะ
เดิมทีเขาตั้งใจจะนั่งเนียน ๆ อยู่ที่เดิม รอให้คนอื่นจัดห้องสอบเสร็จแล้วค่อยกลับ
แต่โจวจื้อยวี เพื่อนร่วมโต๊ะของเขา กลับลุกขึ้นแล้วลากโต๊ะออกไป
เย่โจวหงชะงักไปหนึ่งวินาที
ไม่ใช่สิ ทำไมเธอต้องย้ายโต๊ะด้วย?
ถ้าย้ายโต๊ะออกไป เวลาคาบอ่านหนังสือเองก็ต้องอยู่ข้างนอกอย่างเดียว อากาศหนาวในฤดูหนาวมีลมเย็นพัดมาเป็นระลอก เขียนหนังสือไปมือก็สั่นไป
ในทางเดินมีโต๊ะวางเรียงชิดกำแพงเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบแล้ว
เย่โจวหงเดินตามโจวจื้อยวีไป แต่ทางเดินไม่มีที่เหลือให้วางโต๊ะอีกสองตัวแล้ว
“ทางเดินวางไม่พอก็ย้ายไปทางทางเชื่อม! อย่ามาขวางตรงนี้!”
เสิ่นกัวผิงยืนอยู่หน้าประตูห้องเรียน ตะโกนสั่งราวกับกำลังอำนวยการจราจร