หัวหน้าวิชาภาษาอังกฤษเล่อเหยายืนอ่านคำศัพท์นำหน้าชั้น
เย่โจวหงอ่านตามได้สองประโยคก็หยิบขวดเป๊ปซี่ขึ้นมาดื่มอึกหนึ่ง
แปลกจริง ทั้งที่บนฉลากส่วนผสมเขียนไว้ว่าน้ำตาลศูนย์เปอร์เซ็นต์…
ทำไมดื่มแล้วไม่มีกลิ่นรสของสารให้ความหวาน แถมยิ่งดื่มยิ่งหวานขึ้นเรื่อย ๆ?
เขาเป็นสาวกโค้กอย่างเหนียวแน่นมาตลอด
ปกติเวลาไปซื้อเครื่องดื่มที่ซูเปอร์มาร์เก็ต สายตาเขามักมองข้ามแถวขวดสีฟ้าไปเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสูตรไร้น้ำตาลแบบนี้
ขณะที่กำลังจะยกขึ้นดื่มอีกอึกเพื่อยืนยันรสชาติ คนที่นั่งเยื้องไปด้านหน้าก็หันมา
“อร่อยไหม?”
สายตาของโจวจื้อยวีจับอยู่ที่ขวดเครื่องดื่ม ซึ่งตอนนี้เหลืออยู่แค่ครึ่งขวด
แย่แล้ว ทริกเกอร์โค้ดตัวละครเข้าให้แล้ว!
“ไม่อร่อยเท่าโค้ก”
เมื่อสบเข้ากับสายตาสงบนิ่งของเด็กสาว เย่โจวหงก็รีบอธิบาย
“แค่ก ๆ ผมหมายถึง… อร่อยนะ รสชาติพอ ๆ กับโค้กเลย ห้าสิบต่อห้าสิบ”
เพื่อพิสูจน์ว่าเขาน่าเชื่อถือ เย่โจวหงจึงเงยหน้าขึ้นแล้วกรอกเครื่องดื่มลงคออึกใหญ่
…
“กริ๊ง—”
เสียงกริ่งหมดเวลาอ่านหนังสือยามเช้าช่วยชีวิตเขาไว้ได้พอดี
เย่โจวหงปิดหนังสือภาษาอังกฤษ พลันนึกขึ้นได้ว่ายังมีเรื่องสำคัญที่ยังไม่ได้จัดการ—
พรุ่งนี้บ่ายก็ถึงวันรับสมาชิกใหม่ของชุมนุมแล้ว!
สถานการณ์ของชมรมดนตรีเบาตอนนี้เรียกได้ว่าน่าเวทนาเกินทน
รุ่นพี่ชั้น ม.ปลายสามกำลังหนักหน่วงกับการเรียน แถมตอนบ่ายยังต้องเข้าเรียน แน่นอนว่าคงมาช่วยไม่ได้
ถึงเล่อเหยาจะตอบตกลงว่าจะเข้าร่วมแล้ว แต่ยังไม่ได้ส่งใบสมัคร
นับรวมกันแล้ว ตอนนี้ “พนักงานประจำ” มีแค่เขา โจวจื้อยวี และสวีชิงเหยียน รวมสามคนเท่านั้น
แต่พื้นที่บูธของชมรมเสียงเบอก็มีแค่นิดเดียว สามคนยืนเฝ้าอยู่ตรงนั้นน่าจะพอแล้ว
…
ทันทีที่เสียงกริ่งเลิกคาบแรกดังขึ้น เย่โจวหงก็วิ่งลงไปชั้นสาม
ห้องสี่เห็นได้ชัดว่าเสียงดังวุ่นวายกว่าห้องหนึ่งหลายเท่า
ที่นั่งของสวีชิงเหยียนอยู่ติดประตูหลัง ตอนนี้เธอกำลังฟุบอยู่บนโต๊ะ ก้มหน้าคัดลอกอะไรบางอย่าง
“สวีชิงเหยียน ทำอะไรอยู่น่ะ?”
“เสี่ยวเย่เย่ นายไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!”
สวีชิงเหยียนสะดุ้งเหมือนโดนไฟช็อต ก่อนจะใช้แขนปิดการบ้านวิชาเคมีดังป้าบ