สามทุ่มยี่สิบ รายชื่อทีมงานท้ายเรื่องเลื่อนขึ้นบนจอผ้าใบ
เด็ก ๆ นั่งไม่ติดมาตั้งนานแล้ว
พอหนังจบ พวกเขาก็วิ่งไล่จับกันเล่นบนลานโล่ง
พ่อแม่เรียกอยู่หลายรอบ พวกเขาถึงอุ้มขนมเดินอ้อยอิ่งกลับไปที่ตึก
พวกผู้ใหญ่เก็บเก้าอี้ตัวเล็ก มีป้า ๆ หลายคนยังยืนอยู่ที่เดิม คุยกันเรื่องจิ้งจอกกับกระต่ายในหนัง
ผู้คนทยอยแยกย้าย เดินกลับบ้านไปตามถนนสายหลัก
“แย่แล้ว……”
เย่โจวหงมองถนนตรงหน้า ป้าซ่งกำลังจูงหลานสาวเดินมาทางนี้
ที่นั่งของพวกเขาอยู่ติดถนนสายหลักของหมู่บ้านพอดี ใครจะกลับบ้านก็ต้องผ่านตรงนี้ทั้งนั้น!
ถ้านั่งต่อไป ยังไงก็ต้องถูกจับได้เข้าสักวัน!
“ฉันไปดึงความสนใจป้าไว้ นายหาโอกาสหนีไป”
เย่โจวหงลุกขึ้น เดินตรงเข้าไปหาป้าซ่ง
“ป้าซ่งครับ ป้าก็มาดูหนังเหรอครับ?”
ทั้งที่เป็นป้าข้างบ้านที่คุ้นเคยกันดีแท้ ๆ ทำไมถึงรู้สึกประหม่าเหมือนขึ้นไปพูดบนเวทีเลยนะ?!
“เธอคือ…น้องเย่เหรอ? สูงขนาดนี้แล้ว ป้าเกือบนึกว่าจำคนผิดแน่ะ”
ป้าซ่งได้ยินเสียงก็หันมามองอยู่หลายครั้ง กว่าจะจำเขาได้
ป้าจูงหลานสาวเดินเข้ามาใกล้ ยกมือเทียบกับไหล่ของเย่โจวหง