ทำยังไงดี ทำยังไงดี ทำยังไงดี
คำถามในคาบจิตวิทยาพวกนี้ตอบง่ายมาก แค่ไปคุ้ยคำสอนใหญ่โตจากอินเทอร์เน็ตมาสักสองสามประโยคแล้วเอามาเขียนก็จบ
แต่ปัญหาที่แย่ที่สุดคือ เขียนเสร็จแล้วต้องให้เพื่อนโต๊ะข้าง ๆ ดู
และตอนนี้เพื่อนโต๊ะข้าง ๆ ของเย่โจวหงก็คือโจวจื้อยวี……
เย่โจวหงกลืนน้ำลาย นิ้วที่จับปากกาเผลอกำแน่นขึ้น
คำถามข้อแรก ความรู้สึกใจเต้นชั่ววูบ นับเป็นความรักที่แท้จริงหรือไม่
ข้อนี้ไม่ยาก ยังไงก็ไม่นับ
【ไม่นับ ความรักคือการเต็มใจทุ่มเทให้กับอีกฝ่าย และพยายามพัฒนาตัวเองเพื่ออีกฝ่าย】
คำถามข้อที่สอง การชอบใครสักคนกับการรักใครสักคนต่างกันอย่างไร
【ความชอบคืออยากเข้าใกล้ ส่วนความรักคือรู้จักยับยั้งชั่งใจ ความชอบเป็นอารมณ์ เป็นความใส่ใจและใจเต้นหวั่นไหวเพียงชั่วครู่ ส่วนความรักคือความรับผิดชอบ คือการเต็มใจคิดถึงอีกฝ่าย และรับผิดชอบต่ออนาคตของกันและกัน ก่อนจะมีความสามารถพอที่จะรับผิดชอบ ความรู้สึกดี ๆ ทั้งหมดก็เป็นเพียงความชอบ ยังนับว่าเป็นความรักไม่ได้】
เขียนแบบนี้……ดีจริงหรือเปล่านะ
หัวใจของเย่โจวหงเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ถ้าเธอมองออกขึ้นมา ความรักข้างเดียวที่แอบซ่อนไว้ก็จะกลายเป็นรักเปิดเผยกลางโต๊ะทันทีไม่ใช่หรือ
ควรแก้สักหน่อยดีไหมนะ
ขณะที่เขากำลังลังเลตัดสินใจไม่ได้ ก็มีเสียง “แปะ” ดังขึ้น กระดาษก้อนหนึ่งตกลงบนโต๊ะ
เขาคลี่ออกดู ข้างในเป็นลายมือกลมมนของสวีชิงเหยียน
【ช่วยด้วย!! ฉันไม่อยากแลกเรื่องส่วนตัวแบบนี้กับเฉินฮ่าวเลย (╥﹏╥)】
ตอนนี้เย่โจวหงกำลังสับสนวุ่นวายใจจนไม่อยากสนใจเสียงบ่นจุกจิกของคนโต๊ะหน้า เขารีบหยิบปากกาตอบกลับไป
【ก็ทนเอา】
ไม่ถึงครึ่งนาที กระดาษก้อนนั้นก็พุ่งกลับมาอีกครั้ง ลายมือของสวีชิงเหยียนคราวนี้ดูเหมือนเล็บงอกเงยขึ้นมา แค่เห็นผ่านกระดาษก็รู้ว่าเธอกำลังทำหน้าบึ้งอยู่
【เสี่ยวเย่เย่ ฉันอุตส่าห์มาช่วยชี้ทางให้นายนะ! โอกาสของนายมาถึงแล้ว! (ฅ>ω<*ฅ)】
【นายกำลังกลุ้มใจอยู่ใช่ไหมว่าจะดึงดูดความสนใจเพื่อนโต๊ะข้าง ๆ ยังไง? แอบบอกให้นะ ความจริงใจนี่แหละคือไม้ตาย! เขียนไปเลย กล้า ๆ หน่อย!】
เย่โจวหงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
สวีชิงเหยียนนี่มีญาณอ่านใจหรือไงนะ