“ได้ยินมาว่า……คืนนี้ก็จะดูอันดับสอบกลางภาคได้แล้ว”
หลินจิ้งเสวี่ยท่องศัพท์ไปพลาง คุยกับเย่โจวหงที่นั่งแถวหลังและกำลังเร่งปั่นการบ้านไปพลาง
ตั้งแต่เปิดเทอมมา ทุกวันอาทิตย์ตอนเที่ยงเขาจะกลับมาโรงเรียนก่อนเวลา ปกติทั้งสองคนไม่ก็แลกเปลี่ยนโจทย์ที่ทำผิดกัน ไม่ก็ทำข้อสอบด้วยกัน
แต่เมื่อวานสนุกเกินไปจริง ๆ การบ้านไม่ได้แตะสักตัว ตอนนี้เลยมีหนี้กองโต
สอบกลางภาค……ทั้งที่เพิ่งสอบเสร็จเมื่อวันก่อนแท้ ๆ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องเมื่อชาติที่แล้ว
วิชาฟิสิกส์ทำได้ค่อนข้างดี แต่คณิตศาสตร์……
โจทย์ข้อใหญ่ข้อสุดท้าย เขาเขียนได้แค่ข้อย่อยแรก ส่วนช่องคำตอบอีกสองข้อยังสะอาดเอี่ยม
“แบบนี้ฉันแย่แน่ โจทย์ข้อใหญ่ข้อสุดท้ายของคณิต ฉันเขียนได้แค่ข้อย่อยแรก”
ไม่คิดว่าหลินจิ้งเสวี่ยจะพยักหน้าอย่างเห็นด้วยเต็มที่ “คณิตครั้งนี้ยากจริง ๆ สองข้อย่อยท้ายของโจทย์ข้อใหญ่ฉันก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน”
เย่โจวหงเอียงหัวไปมอง รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
แม้แต่นักเรียนหัวกะทิสามอันดับแรกของห้องก็ยังไม่มั่นใจหรือ?
ฟังแล้ว……ไม่รู้ว่าควรทำให้เขาสบายใจขึ้น หรือสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิมกันแน่
……
หกโมงเย็น นักเรียนทยอยกลับมานั่งเต็มห้อง
นักเรียนที่กลับมาโรงเรียนต่างก็ดูเหมือนกำลังยุ่งกับธุระของตัวเอง แต่สายตากลับลอบเหลือบไปทางแท่นพูดเป็นระยะ
“ข้อสุดท้ายฉันพลาดนิดหน่อย คงได้แค่ 130 กว่าคะแนนมั้ง” เฉินฮ่าวจงใจคุยเสียงดังกับคนข้าง ๆ
หวังจื่อหางพยักหน้าเงียบ ๆ แล้วพลิกหน้าสมุดแบบฝึกหัด
เจียงยวี่ทนกลิ่นอวดเก่งของเฉินฮ่าวไม่ไหว จึงใช้ศอกสะกิดเย่โจวหง “ไป เติมน้ำกัน”
ทั้งสองถือแก้วน้ำย่องออกจากห้องเรียน
ในห้องชงน้ำ เครื่องกดน้ำส่งเสียงหึ่งเบา ๆ น้ำร้อนไหลลงก้นแก้ว ส่งเสียงปุด ๆ เป็นฟอง
เจียงยวี่เหลียวซ้ายแลขวา พอแน่ใจว่าไม่มีอาจารย์เดินผ่าน ก็เริ่มคุยโวอย่างอารมณ์ดี
“ฉันบอกเลย รอบนี้ฉันได้แน่——จางหยวนบอกว่าทำโจทย์ข้อใหญ่ไม่ทัน ทังฮ่าวไอ้นั่นเล่นเกมก่อนสอบจนถึงตีสาม แค่สองคนนี้ ถ้าฉันแซงไม่ได้ ฉันเปลี่ยนแซ่เลย!”
เย่โจวหงขันฝาขวดเก็บความร้อนให้แน่น แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า
“อืม……ฉันไม่ได้เจาะจงว่าใครนะ แต่ทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้มันขยะทั้งนั้น”