ร้านเครื่องดนตรีจันทร์เสี้ยวของรุ่นพี่เฉินชูเยวี่ยตั้งอยู่ที่ชั้นหนึ่งของห้างว่านต้าพลาซ่า
ห้องซ้อมซ่อนอยู่ด้านในสุด
พอผลักประตูกันเสียงออก เสียงกีตาร์ เสียงคีย์บอร์ด และเสียงจุกจิกจากการปรับอุปกรณ์ก็ทะลักออกมาพร้อมกัน
“เดือนเดือน ฉันซ้อมมาตั้งปีแล้วนะ ตอนนี้เล่นกีตาร์เองได้สบาย ๆ แล้ว เข้าใจไหม~~”
“เรียกฉันว่าอะไรนะ?! อย่างน้อย...ก็ต้องเรียกรุ่นพี่สิ!”
ในห้องซ้อมมีสาว ๆ สี่คนกับเด็กหนุ่มหนึ่งคนมาถึงกันครบแล้ว
สวีชิงเหยียนกำลังกอดกีตาร์ไฟฟ้าสีแดงลองเสียงอยู่ รุ่นพี่สาวที่ดูซุกซนคนหนึ่งนั่งเล่นคอร์ดอยู่หน้าคีย์บอร์ด ส่วนข้าง ๆ มีรุ่นพี่สาวผมยาวตรงสีดำกำลังปรับเสียงเบสอย่างเอื่อยเฉื่อย
“โจวจื้อยวี!”
รุ่นพี่สาวที่ดูเท่คนหนึ่งนั่งอยู่หลังชุดกลอง มือหมุนไม้กลองไปมา
“เสี่ยวยวี่!” “โจว...โจวจื้อยวี...”
สวีชิงเหยียนกับเย่โจวหงทักทายเธอด้วย
แต่คนส่วนใหญ่ในห้องเป็นคนที่โจวจื้อยวีไม่คุ้นเคย...
เวลาอยู่ต่อหน้าคนแปลกหน้า เธอมักพูดน้อยอยู่แล้ว อีกทั้งยังมีบรรยากาศเย็นชาเหมือนคอยเว้นระยะห่างจากคนอื่น
เธอจึงหาเก้าอี้พับที่อยู่ใกล้เย่โจวหงมานั่ง แล้วเงียบ ๆ ฟังทุกคนคุยกันเรื่องเพลงที่จะเล่นในวันเปิดบ้านชมรม
“เพลง ‘Don’t say lazy’!” เซี่ยอีฟานยกมือก่อนใคร “เปิดตัวทั้งทีต้องเท่ กวาดเด็กใหม่มาให้หมดเลย!”
“เพลง ‘NO, Thank You!’...ก็เพราะดีเหมือนกันนะ”
เป่ย์ซือหวินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสนอเสียงเบา
“พวกเราไปชวนสมาชิกใหม่กันนะ อย่าทำเด็กใหม่ตกใจหนีหมดล่ะ” เฉินชูเยวี่ยเคาะไม้กลองลงบนฉาบเบา ๆ “รุ่นน้อง เยี่ยนเยี่ยน พวกเธอคิดว่ายังไง?”