จางหลานนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกข้างเตียง พอนั่งเบื่ออยู่พักหนึ่ง สายตาก็เลื่อนไปยังเตียงข้าง ๆ
นักศึกษาคนนั้นกำลังพลิกหน้าหนังสือแคลคูลัส คิ้วขมวดเล็กน้อย
“หนูเองก็มานอนโรงพยาบาลเหมือนกันเหรอ” น้ำเสียงของจางหลานพลันเปลี่ยนเป็นสุภาพและกระตือรือร้นขึ้นมา—เป็นน้ำเสียงที่เธอใช้กับคนนอกโดยเฉพาะ
“สวัสดีค่ะคุณป้า ใช่ค่ะ นอนมาเกือบอาทิตย์แล้ว” หญิงสาววางหนังสือลง ยิ้มให้อย่างสุภาพ
“หนูเรียนที่ไหนเหรอ”
“มหาวิทยาลัยฉู่ถิงค่ะ ปีสอง”
“โอ้โห มหาวิทยาลัยกลุ่ม 211 เลยนะ!” ดวงตาของจางหลานเป็นประกาย “เรียนสาขาอะไรเหรอ”
“คณิตศาสตร์และคณิตศาสตร์ประยุกต์ค่ะ”
“เด็กเรียนสินะ! นอนโรงพยาบาลแล้วยังอ่านหนังสืออีก ขยันจริง ๆ ไม่แปลกเลยที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยกลุ่ม 211 ได้...”
เย่โจวหงนั่งฟังเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ ก่อนจะเบนสายตาออกไปนอกหน้าต่าง
หน้าต่างอาคารผู้ป่วยในเปิดได้แค่แง้มเดียว ด้านนอกเป็นท้องฟ้าหม่นมัว มองเห็นผนังอาคารผู้ป่วยในฝั่งตรงข้ามกับสะพานเชื่อมช่วงสั้น ๆ
ข้างล่างมีรถพยาบาลวิ่งผ่านเป็นครั้งคราว เสียงไซเรนดังอู้อี้ขึ้นมา
เขาเริ่มคิดถึงเรื่องต่าง ๆ
วันนี้วันพุธ ช่วงบ่ายมีเรียนชุมนุม ชมรมดนตรีเบาคงกำลังซ้อมเพลงใหม่อยู่ พี่เฉินชูเยวี่ยจะด่าเขาไหมที่โดดเรียน แล้วซูชิงเยวี่ยคนเดียวจะคุมระเบียบห้องไหวหรือเปล่า
แล้วยังมี—
โจวจื้อยวีอยู่ห้องหนึ่ง เวลานี้คงกำลังเรียนอยู่
พอคิดถึงตรงนี้ สายตาของเขาก็เผลอเลื่อนไปยังโทรศัพท์ที่หน้าจอดับอยู่ข้างหมอน
ใกล้เที่ยงแล้ว จางหลานไปเข้าห้องน้ำ
เย่โจวหงรอจนเสียงฝีเท้าของเธอหายไปสุดทางเดิน ก็รีบกดปุ่มเปิดเครื่องโทรศัพท์ทันที
หน้าจอสว่างขึ้น พร้อมการแจ้งเตือนไวแชตเต็มหน้าจอ