สำหรับนักเรียนทั่วไปที่นอนโรงพยาบาล เพื่อนร่วมชั้นมาเยี่ยมก็แค่ทักทายกันสองสามคำ บอกลากัน แล้วก็จบ
แต่ฉันไม่ใช่คนทั่วไปนี่นา...
เย่โจวหงพูดเล่นไปอย่างนั้น ที่จริงคือเขาไม่ได้อาบน้ำมาสามวันแล้ว
เขายกมือขึ้นจับผมตัวเอง
เส้นผมนุ่มลีบแนบหนังศีรษะ หน้าม้ามันเยิ้มแยกออกเป็นช่อ ๆ
เสื้อผ้าที่เขาสวมคือชุดคนไข้ลายทางสีน้ำเงินขาวที่ใส่มาสามวันแล้ว คอเสื้อย้วยหลวม ทั้งตัวดูราวกับถูกยัดลงไปในถุงแป้ง
สภาพแบบนี้ ไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงเลย แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่อยากมอง
“แม่”
“หือ?”
“ผมไปอาบน้ำได้ไหม?”
“ไม่... ได้มั้ง เดี๋ยวแม่ไปถามหมอก่อน”
จางหลานขมวดคิ้ว สายตากวาดมองลูกชายตั้งแต่หัวจรดเท้า สามวันไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าไม่โดนน้ำ ตัวเริ่มมีกลิ่นจริง ๆ
ห้านาทีต่อมา เธอก็กลับมาที่ห้องพักผู้ป่วย
“หมอบอกว่าไม่ได้เด็ดขาด อาบน้ำต้องลงจากเตียง น้ำร้อนจะทำให้เลือดไหลเวียนเร็วขึ้น หัวใจของลูกตอนนี้รับไม่ไหว หมอบอกว่าทำได้แค่ใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัว”
ขณะที่กำลังลังเลอยู่ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
พยาบาลโผล่หน้าเข้ามา บอกว่ามีคนสองคนมาเยี่ยมเตียงหมายเลขหนึ่ง
“ใครเหรอ...?”
จางหลานลุกขึ้นจัดเสื้อคลุมให้เรียบร้อย แล้วเดินตามพยาบาลออกไป
ไม่มีทางเลือกแล้ว เย่โจวหงจำต้องงัดไพ่ตายออกมาใช้—
แกล้งหลับ!
เขาหดตัวลง แล้วดึงผ้าห่มบาง ๆ ที่พิมพ์โลโก้โรงพยาบาลขึ้นมาคลุมโปง
ขอแค่เขาหลับไป สวีชิงเหยียนกับคนอื่น ๆ ก็คงแค่มองแวบเดียวแล้วกลับไป
ถึงจะเป็นวิธีขี้ขลาด แต่ได้ผลดีมาก
ไม่รู้ผ่านไปกี่นาที เสียงฝีเท้าในทางเดินก็ดังใกล้เข้ามา
“หลับไปแล้วเหรอ?”
เสียงของจางหลานดังขึ้นข้างเตียง