เย่โจวหงแกะกระดาษโน้ตออก บนกระดาษมีลายมือเรียบสวยของเด็กสาวอยู่เพียงบรรทัดเดียว
【การแข่งขันเป็นยังไงบ้าง?】
ครั้งล่าสุดที่เขากับโจวจื้อยวีแอบส่งกระดาษโน้ตหากันแบบนี้ คือตอนเทอมหนึ่งของระดับ ม.ปลายหนึ่ง
ตอนนั้นทั้งคู่ยังนั่งโต๊ะเดียวกัน และเพิ่งจะกลับมาคุ้นเคยกันอีกครั้ง
พอนับดูแล้ว ก็เกือบหนึ่งปีเข้าไปแล้ว
เย่โจวหงเงยหน้ามอง
โจวจื้อยวียังคงหันข้างมองเขา มือข้างหนึ่งวางอยู่บนพนักเก้าอี้ คล้ายกำลังรอคำตอบจากเขา
ตามบทสอนคุยที่เขาแอบไปดูในบิลิบิลิ ตอนนี้ควรตอบไปสั้น ๆ ว่า “ชัวร์” แถมลายมือก็ต้องเขียนให้ดูสบาย ๆ หน่อย
ทั้งดูเหมือนมั่นใจเต็มที่ และทำให้เธอรู้ว่าเขาตั้งใจพยายามอย่างดี
แต่พอปลายปากกาแตะกระดาษ เขาก็นึกถึงภาพตัวเองเลือกสารทดลองผิด แล้วก้มหน้าก้มตาเขียนรายงานการทดลองอย่างทุลักทุเลในสามนาทีสุดท้าย
สุดท้ายข้อความที่เขาเขียนออกมา ก็ยังเผื่อทางถอยให้ตัวเองตามเคย
【แยกสารละลายทั้งห้าชนิดได้หมด แต่รายงานการทดลองเพิ่งเขียนเสร็จตอนวินาทีสุดท้าย ผล…น่าจะโอเคมั้ง?】
เย่โจวหงพับกระดาษโน้ต รอจังหวะที่หลุยเหยียนไม่หันมามองแถวหลัง แล้วโยนไปทางขวาด้านหน้า
“เพียะ”
กระดาษโน้ตตกลงบนโต๊ะของโจวจื้อยวี
เธอคลี่อ่าน เขียนตอบอย่างรวดเร็ว แล้วโยนกระดาษกลับมา
【ทำได้ครบทั้งห้าชนิดก็น่าเชื่อถือกว่าเมื่อครั้งเพิ่งสมัครแข่งเยอะแล้ว】
ฮิ ๆ เธอบอกว่าเขาน่าเชื่อถือ…
(๑ ˃ᴗ<)
คำพูดนี้ได้ผลกับเย่โจวหงอย่างเหลือเชื่อ
เหมือนตอนเด็กไม่มีผิด ขอแค่เด็กผู้หญิงที่เขาแอบชอบชมสักคำ มุมปากเขาก็ยกขึ้นมาเอง
เย่โจวหงเงยหน้าแอบมองแถวหน้า
โจวจื้อยวีหันกลับไปทำโจทย์เงียบ ๆ
หางม้าที่รวบไว้แกว่งเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหว ก่อนจะทิ้งตัวลงแนบแผ่นหลังอย่างสงบนิ่ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ไม่กี่วินาทีต่อมา กระดาษโน้ตแผ่นที่สองก็ตกลงบนโต๊ะของเขา