“เริ่มประกาศรายชื่อของสายภูมิศาสตร์ก่อน นักเรียนที่ได้ยินชื่อของตัวเองขึ้นมารับใบประกาศบนเวทีได้เลย”
หลุยเหยียนแยกใบประกาศตามกลุ่มวิชาออกเป็นสามกอง แล้ววางเรียงอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะอาจารย์
“รางวัลชนะเลิศสายภูมิศาสตร์ เล่อเหยา”
“รางวัลรองชนะเลิศสายภูมิศาสตร์ โจวเสวียนเทียน เย่หลิงหลิง...”
การแข่งขันโมเดลคณิตศาสตร์ยังไม่จบอีกเหรอ?
ตอนแรกเล่อเหยายังเท้าคาง รอเพื่อน ๆ สายคณิตศาสตร์กลับมาอย่างเบื่อหน่าย
จู่ ๆ ก็ได้ยินชื่อตัวเอง ศอกจึงเลื่อนหลุด คางเกือบกระแทกโต๊ะ
เธอรีบลุกขึ้นไปรับใบประกาศ
ก่อนกลับที่นั่ง เธอยังเหลือบมองเก้าอี้ว่างของโจวจื้อยวีหนึ่งครั้ง
เสียดาย คนที่เธออยากแบ่งปันความรู้สึกด้วยมากที่สุดยังไม่กลับมา...
หลุยเหยียนอ่านรายชื่อสายภูมิศาสตร์จบ ก็หยิบใบประกาศกองข้าง ๆ ขึ้นมา
“ต่อไปเป็นสายฟิสิกส์ รางวัลชนะเลิศ หลุยเหยียน เซี่ยรั่วชิง...”
เสียงปรบมือดังขึ้นเป็นระยะในห้อง เย่โจวหงปรบมือตามไปสองสามครั้ง แต่สายตากลับเหลือบไปยังเก้าอี้ว่างด้านหน้าขวาอยู่เรื่อย
เวลานี้ การแข่งขันของสายคณิตศาสตร์ก็น่าจะจบแล้ว
ไม่รู้ว่าโจวจื้อยวีเจอโจทย์ยากหรือเปล่า
เขาเพิ่งหันกลับมามองชุดข้อสอบเทียนซิง 45 ชุด ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากประตูหน้า
นักเรียนหลายคนที่ไปแข่งสายคณิตศาสตร์เดินเข้ามา แต่ละคนดูเหนื่อยจนแทบไม่มีแรงพูด
พอเห็นโจวจื้อยวี เย่โจวหงก็นั่งหลังตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
หลุยเหยียนยังคงอ่านรายชื่ออยู่หน้าโต๊ะอาจารย์ ในห้องมีเพียงเสียงของเขา
ถ้าเขาพูดขึ้นมาตอนนี้ เพื่อนที่นั่งอยู่รอบ ๆ คงได้ยินกันหมดแน่...
เย่โจวหงจึงฉีกกระดาษจากสมุดร่างออกมาครึ่งแผ่น แล้วรีบเขียนข้อความหนึ่งบรรทัด