เพิ่งสอบรวมกลางภาคเสร็จ การบ้านสุดสัปดาห์นี้เลยได้รับ “นิรโทษกรรม” ไปอย่างหาได้ยาก
เย่โจวหงอาศัยข้ออ้างว่า “ฝึกฟังภาษาอังกฤษ” ใช้เวลาสุดสัปดาห์อย่าง “ทำงานสลับพักผ่อน” อยู่ในห้องตัวเอง
ดูอนิเมะบ้าง อ่านนิยายบ้าง สองวันก็ “ฟึ่บ” หายวับไปเสียแล้ว
ตอนเย่โจวหงกลับมาโรงเรียน ระหว่างเดินจากประตูโรงเรียนไปถึงตึกเรียน แทบทุกไม่กี่ก้าวก็ได้ยินคนพูดคุยเรื่องเดียวกัน
“ได้ยินไหม คืนนี้ประกาศคะแนนแล้ว!”
“จริงหรือเปล่า? เพิ่งสอบเสร็จได้กี่วันเอง ลางานของแถวผลิตยังไม่เร็วขนาดนี้เลยมั้ง!”
“การสอบรวมตรวจข้อสอบเร็วอยู่แล้ว ได้ยินว่าครูฝั่งห้องหนึ่งแอบพูดออกมาแล้วว่า การประชุมระดับชั้นปีครั้งหน้าคงโดนตำหนิยับ”
“ให้ตายสิ อย่านะ ฉันยังเตรียมใจไม่พร้อมเลย”
ในห้องสี่เองก็ไม่สงบไปกว่ากัน
คาบอ่านหนังสือเองตอนเย็นหลังกลับโรงเรียนยังไม่ทันเริ่ม ห้องเรียนก็ครึกครื้นราวกับตลาดสด
“พวกนายเชื่อฉันเถอะ ฉันมีข่าววงในที่เชื่อถือได้! คืนนี้ประกาศคะแนนแน่นอน!”
ซุนเฮ่าหรันนั่งอยู่ที่โต๊ะ กำลังเล่าข่าวลือให้คนรอบข้างฟังอย่างออกรสออกชาติ
“พอเลย ข่าวนายเคยเชื่อถือได้สักครั้งไหม?”
เจียงยวี่กำลังต่อต้านความจริงอันโหดร้ายที่คะแนนใกล้จะออกอย่างสุดชีวิต
“คราวก่อนนายยังปล่อยข่าวลือว่าชั้นสองโรงอาหารจะเปิดร้านเนื้อย่างอยู่เลย!”
เพราะว่า…พ่อเขาตัดเงินค่าขนมจริง ๆ น่ะสิ!
ขอร้องละ ขอให้ข่าวของไอ้ซุนพลาดอีกสักครั้งเถอะ!
“คราวนี้ไม่เหมือนเดิมจริง ๆ! มีเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งอยู่หอข้าง ๆ ฉัน ลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงของเพื่อนเขามีเพื่อนเรียนอยู่ระดับ ม.ปลายสามของโรงเรียนเรา บอกว่าการสอบรวมของพวกเขาเมื่อก่อนประกาศคะแนนคืนวันอาทิตย์”