บ่ายวันหนึ่งในฤดูหนาวของเมืองฉู่ถิง แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างใสสะอาดเข้ามาในห้องเรียน
เวลานี้ควรเป็นช่วงที่ง่วงหงาวหาวนอน แต่เย่โจวหงกลับนั่งตัวตรงยิ่งกว่าหอก
“นายจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น?”
โจวจื้อยวีฉวยจังหวะที่อาจารย์ไม่ทันสังเกต แกล้งหยอกเขาด้วยน้ำเสียงเจือรอยยิ้ม
“อาจารย์เชินกำลังจับตาอยู่”
เย่โจวหงขยับริมฝีปากเบา ๆ สายตาไม่กล้าละจากกระดานดำ
ใช่แล้ว สาเหตุที่เขาตื่นเต้นขนาดนี้ก็เพราะคาบนี้เป็นวิชาเคมีของเสิ่นกัวผิง
“แฮ่ม!”
บนแท่นบรรยาย เสิ่นกัวผิงกระแอมเสียงดัง
“เย่โจวหง ประโยคที่ว่า ‘สารประกอบที่มีพันธะโคเวเลนต์ก็คือสารประกอบโคเวเลนต์’ ถูกหรือผิด?”
เย่โจวหงลุกพรวดพราดเกินไปจนเก้าอี้กระแทกโต๊ะด้านหลังดัง “โครม”
“เอ่อ... น่าจะผิดครับ”
“ฉันไม่อยากได้ยินคำว่า ‘น่าจะ’! งั้นฉันถามต่อ ทำไมถึงผิด?”
“ต้องมีพันธะโคเวเลนต์ทั้งหมดถึงจะเรียกว่าสารประกอบโคเวเลนต์ ในสารประกอบไอออนิกก็มีพันธะโคเวเลนต์ได้เหมือนกันครับ อย่าง NaOH”
เย่โจวหงโดนเสิ่นกัวผิงตวาดใส่ ก็ไม่กล้าตอบด้วยน้ำเสียงตามปกติของตัวเอง
“กริ๊ง—”
เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น เสิ่นกัวผิงก็ประกาศยืดคาบตามคาด
จนกระทั่งผ่านไปห้านาที เขาถึงปิดสมุดเตรียมสอนอย่างอ้อยอิ่ง
“เย่โจวหง โจวจื้อยวี แล้วก็เฉินฮ่าว มานี่หน่อย”
เย่โจวหงกำลังจะไปห้องน้ำ พอได้ยินอย่างนั้นก็ต้องหดขาที่เพิ่งก้าวออกไปกลับมา
เฉินฮ่าวเดินเร็ว ๆ มาจากแถวแรก แววตาหลังแว่นกรอบทองฉายความขุ่นมัวแวบหนึ่ง
เดิมทีเขาเป็นตัวเอกชายเพียงคนเดียวของห้องนี้ แต่ตอนนี้นักเรียนที่อาจารย์เชินให้ความสนใจกลับมีเย่โจวหงเพิ่มมาอีกคน!