พอพูดถึงการทำงานพิเศษหาเงิน สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเย่โจวหงก็คือภาพตอนทำงานพิเศษที่ร้านเปียโนของรุ่นพี่เฉินชูเยวี่ยเมื่อภาคเรียนก่อน
ตอนนั้นเขาอาศัยเล่นกีตาร์หน้าร้านเป็น “ทีมสร้างบรรยากาศ” ดึงดูดลูกค้า จนทำเงินได้กว่าหนึ่งพันหยวน
น่าเสียดายที่ช่วงเวลาดี ๆ อยู่ได้ไม่นาน……
(เฉินชูเยวี่ย: ( ˘•ω•˘ )?)
ตอนนี้ธุรกิจร้านเปียโนเข้าที่เข้าทางแล้ว ไม่ต้องการมือกีตาร์สมัครเล่นอย่างเขาไปเล่นเพลงแลกเงินอีกต่อไป เส้นทางสู่ความร่ำรวยสายหนึ่งจึงถูกตัดขาดลง
ตามคู่มือทำงานพิเศษที่โต้วเปาแนะนำ เขาตั้งใจจะไปลองเสี่ยงโชคดูที่ห้างสรรพสินค้า
“สวัสดีครับ ขอถามหน่อยว่าร้านรับพนักงานช่วงปิดเทอมฤดูร้อนไหมครับ”
เย่โจวหงเดินเข้าไปในร้านชานมเครือหนึ่ง พยายามทำตัวให้ดูเหมือนผู้ใหญ่ที่น่าเชื่อถือ
“น้องอายุเท่าไหร่จ๊ะ”
พี่สาวหลังเคาน์เตอร์กวาดตามองเขา สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าอ่อนเยาว์ของเขา
“สิบหก……ใกล้จะสิบเจ็ดแล้วครับ”
“ขอโทษนะจ๊ะ บริษัทกำหนดว่าต้องอายุครบสิบแปดปีถึงจะเริ่มงานได้”
“อ๋อ……ครับ ขอบคุณครับ”
เย่โจวหงเดินคอตกออกจากร้านชานม แล้วหันไปเจอร้านสะดวกซื้ออีกแห่งที่ติดป้าย “รับสมัครด่วน”
“อายุเท่าไหร่? เพิ่งสิบหกเองเหรอ? ไป ๆ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา พวกเรารับผิดชอบไม่ไหวหรอก”
ผู้จัดการร้านฟังจุดประสงค์ของเขาจบก็โบกมือปฏิเสธทันที
เดินจากชั้นหนึ่งขึ้นไปถึงชั้นสี่ แล้วก็เดินจากชั้นสี่กลับลงมาชั้นหนึ่ง……
เย่โจวหงนับดู เขาถามไปทั้งหมดเจ็ดร้าน คำตอบที่ได้แทบจะเหมือนกันหมด——
ไม่ก็ “ไม่รับ” ไม่ก็ “รับเฉพาะผู้ใหญ่”
สุดท้ายก็มีเพียงพี่สาวพนักงานร้านหม้อไฟคนหนึ่งที่ใจอ่อน แถมยังแนะนำเขาอีกประโยคว่า
“ลองไปดูตามข้างถนนว่ามีที่รับคนแจกใบปลิวไหม งานแบบนั้นปกติไม่ค่อยจำกัดอายุหรอก”
เย่โจวหงขอบคุณเธอแล้วเดินออกจากประตูห้าง