มีคนช่วยทำงานด้วยกันนี่เร็วขึ้นเยอะเลย
ไม่ถึงสองชั่วโมงครึ่ง เย่โจวหงกับโจวจื้อยวีก็เก็บบ้านจนพอจะอยู่อาศัยได้แล้ว
ทั้งสองมองดูไฟถนนใต้ตึกในหมู่บ้านทยอยสว่างขึ้นทีละดวง แสงสีเหลืองอบอุ่นสั่นไหวอยู่บนแอ่งน้ำ
“โครกคราก—”
เสียงท้องร้องที่ดังขึ้นผิดจังหวะก้องชัดเป็นพิเศษในห้องนั่งเล่นอันเงียบสงบ
“แค่ก ๆ ไม่ใช่ฉันนะ……”
เย่โจวหงยกมือขึ้นลูบท้ายทอยโดยไม่รู้ตัว ใบหูแดงระเรื่อขึ้นอย่างรวดเร็ว
“อ้อ……งั้นตรงนี้คงมีคนที่สามซ่อนอยู่สินะ”
โจวจื้อยวีอดกลั้นไม่ไหว มุมปากยกขึ้นนิด ๆ
“ก็ได้ ฉันเอง……” เย่โจวหงเกาท้ายทอย ยอมแพ้ทันที “รอฉันแป๊บหนึ่งนะ”
“นายจะกลับบ้านไปเอาของกินเหรอ?”
โจวจื้อยวีเดาเจตนาของเขาได้ทันที เย่โจวหงพยักหน้าหงึก ๆ อย่างเหม่อลอย
“งั้นไม่ต้องเอามาให้ฉันก็ได้ ฉันยังไม่หิว แล้วแบบนี้ป้าต้องจับได้แน่ ๆ”
ก็จริงแฮะ……
ฝนตกหนักขนาดนี้ ออกไปวิ่งข้างนอกตั้งครึ่งวัน เพิ่งกลับถึงบ้านก็หอบอาหารออกมาอีก
ถ้าเป็นใครก็คงโดนจับได้ แล้วถูกซักถามอย่างละเอียดแน่ ๆ
โจวจื้อยวีเพิ่งพูดจบ
ราวกับตอบรับคำพูดของเธอ ท้องของเธอก็ส่งเสียง “โครก” เบา ๆ ขึ้นมาเช่นกัน
ที่น่ากลัวที่สุดคือจู่ ๆ บรรยากาศก็เงียบกริบ~
“แค่ก……”
โจวจื้อยวีเบือนหน้าหนีอย่างกระอักกระอ่วน
“ยังไงก็อย่าทะเลาะกับป้าเพราะเรื่องนี้ล่ะ”
“ไม่ต้องห่วง ฉันมืออาชีพอยู่แล้ว”
เย่โจวหงโบกมือให้เธออย่างทำเป็นสบายใจ แต่ในใจกลับเริ่มหวั่น ๆ แล้ว—