รถที่โจวเชิงยวนขับค่อย ๆ ลับหายไปจากสายตา
ในเมื่อพ่อแม่ตระกูลโจวหาบ้านเจอ ก็แปลว่าบริเวณแถวนี้ยังไม่ปลอดภัยนัก
ทั้งปากทางเข้าสถานีรถไฟใต้ดินกับป้ายรถเมล์ ใครจะรู้ว่ามีคนไปดักรออยู่หรือเปล่า
ถ้าบังเอิญเจอกันตอนกำลังจะขึ้นรถไฟใต้ดิน แล้วได้แต่จ้องหน้ากันคงอึดอัดน่าดู!
เย่โจวหงหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดแอปรถเรียกผ่านแอป
“เรียกรถไปไหม?”
โจวจื้อยวีสวมรองเท้า แถมยังระมัดระวังถึงขั้นใส่หน้ากากอนามัยแบบใช้แล้วทิ้ง
“อืม ปลอดภัยกว่า”
รถมาถึงอย่างรวดเร็ว เบียดีสีขาวคันหนึ่งจอดอยู่ใต้ตึกอพาร์ตเมนต์
ตอนออกจากบ้าน ทั้งคู่จงใจเว้นช่วงกันสองนาที—
เย่โจวหงลงไปก่อนเพื่อยืนยันว่ารอบ ๆ ไม่มีอันตราย แล้วค่อยส่งข้อความหาโจวจื้อยวี
ซงเย่: [ทุกอย่างปกติ over]
……
บนเบาะหลัง ทั้งสองนั่งเคียงกัน มีเพียงกระเป๋าเป้ของเย่โจวหงคั่นอยู่ตรงกลาง
“ว่าแต่ นายคล่องมือขนาดนี้ได้ยังไง? อย่าบอกนะว่าหนีออกจากบ้านทุกวัน?”
โจวจื้อยวีถามอย่างสงสัย
แค่ก ๆ เธอได้ยินที่ตัวเองพูดไหมเนี่ย?
อะไรคือหนีออกจากบ้านทุกวันกัน!
“ในหนังเขาก็ทำกันแบบนี้นี่นา……”
“……”
“ล้อเล่นน่ะ” เย่โจวหงลูบท้ายทอย “นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ผมพาคนหนีออกจากบ้านเหมือนกัน ยังไม่ค่อยชำนาญเท่าไร ขอโทษที ๆ”
โจวจื้อยวีพองแก้ม พึมพำเสียงเบา
“พูดเหมือนว่าครั้งหน้านายจะพาคนอื่นหนีอีกอย่างนั้นแหละ”
คุณลุงคนขับเหลือบมองกระจกมองหลัง แล้วค่อย ๆ เร่งเสียงเพลงให้ดังขึ้น
“ฉันควรอยู่ใต้ท้องรถ ไม่ควรอยู่ในรถ……”
……
ในที่สุดก็มาถึงจุดหมาย