นิยายของฉัน แย่แล้ว!
เย่โจวหงดีดตัวลุกจากโซฟาราวกับจรวดพุ่งทะยาน รองเท้ายังปลิวหลุดไปข้างหนึ่ง
เห็นไหม เรื่องดีอาจไม่ได้มาเป็นคู่ แต่เรื่องร้ายต้องตามมาติด ๆ แน่นอน
เขาเหยียบพลาดจนลื่น หัวเข่ากระแทกเข้ากับขอบโต๊ะน้ำชา
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาสนใจความเจ็บปวด จึงโซเซไปสองสามก้าวแล้วพุ่งเข้าไปในห้องนอนทันที
“เดี๋ยวก่อน!”
โจวจื้อยวีดึงลิ้นชักโต๊ะเขียนหนังสือออก มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ ส่วนอีกข้างวางอยู่บนตำราหวู่ซานวิชาเคมีเล่มนั้นแล้ว
“เธอทำอะไรน่ะ?”
เสียงข้างหลังทำให้เธอสะดุ้ง เธอหันกลับมามองอย่างงุนงง
“จู่ ๆ ฉันก็นึกขึ้นได้ว่า ที่ชาร์จนั่นเหมือนจะสัมผัสไม่ค่อยดี” เย่โจวหงไถลพุ่งเข้าไปหา “ให้ฉันเปลี่ยนอันใหม่ให้ไหม?”
โจวจื้อยวีก้มมองโทรศัพท์ แล้วชี้ไปยังเต้ารับข้างโต๊ะเขียนหนังสือ
“แต่ฉันเสียบลองดูแล้วนะ”
สายชาร์จเชื่อมอยู่กับโทรศัพท์ ระดับแบตเตอรี่เพิ่งขยับจากสองเปอร์เซ็นต์เป็นสามเปอร์เซ็นต์พอดี
“……”
เย่โจวหงแสร้งทำเป็นเดินสบาย ๆ ไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ หวังจะดันลิ้นชักกลับเข้าไป
“ทำไมฉันรู้สึกว่านายดูแปลก ๆ นะ” โจวจื้อยวีมองเขาอย่างสงสัย “นายเก็บอะไรไว้ในลิ้นชัก?”
“มะ... ไม่มีอะไร”
เย่โจวหงยืนขวางหน้าลิ้นชัก พยายามหาข้ออ้างอย่างติดขัด
“คือว่า... ข้างในมีของส่วนตัวนิดหน่อย ให้คนอื่นดูไม่ได้”
(´・ω・`?)
โจวจื้อยวีทำหน้างุนงงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นแก้มก็เริ่มระเรื่อด้วยสีชมพู
เธอค่อย ๆ ปล่อยมือ ถอยหลังไปครึ่งก้าว แววตาฉายความรู้สึกประหลาดขึ้นมาเล็กน้อย
“เย่โจวหง นาย... ซื่อสัตย์ดีนะ”
“หา?”
หมายความว่ายังไง?
เย่โจวหงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกได้ว่าตัวเองพูดอะไรที่ชวนให้คิดไปไกล
พอเขามองตามสายตาเธอไปยังลิ้นชัก ก็เพิ่งเข้าใจขึ้นมาอย่างฉับพลัน
แย่แล้ว เธอต้องเข้าใจผิดแน่ ๆ!
“ไม่ใช่ของแบบที่เธอคิดนะ!”
เย่โจวหงร้อนใจจนน้ำเสียงสูงขึ้น เลือดทั้งร่างเหมือนพุ่งไปรวมกันที่ใบหน้า
“คือว่า... ผู้ชายก็ต้องมีอะไรแบบนี้บ้าง...”
“เอ่อ ของส่วนตัวที่ไม่สะดวกให้คนอื่นดูน่ะ”
อธิบายแบบนี้ยังจะดีกว่าถ้าไม่อธิบาย!
เย่โจวหงยิ่งอธิบายก็ยิ่งผิด ยิ่งผิดก็ยิ่งอยากอธิบาย
พอได้ยินคำพูดนั้น แววตาที่โจวจื้อยวีมองเขาก็ยิ่งแปลกไปกว่าเดิม