เฮือก—
เย่โจวหงจ้องโจทย์จนเหงื่อแทบผุดขึ้นบนหน้าผาก
ขณะที่กำลังเตรียมใจฝืนเปลี่ยนสูตรลองผิดลองถูก เสิ่นกัวผิงก็หนีบคู่มือการสอนเดินฉับ ๆ เข้ามา
“เฉินฮ่าว ยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น? นายไม่ใช่คนห้อง A เหรอ?”
เหล่าเชินขมวดคิ้ว กวาดตามองนักเรียนสองสามคนที่ยืนขวางทางเดิน
“แล้วพวกที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ นั่นด้วย ห้องเรียนที่ต้องย้ายไปเรียนของตัวเองอยู่ไหน หาไม่เจอหรือไง?”
“ครูเชินครับ พอดีผมเจอโจทย์ให้คิด เลยอยากคุยกับโจวหงสักหน่อย” เฉินฮ่าวรีบเก็บสมุดแบบฝึกหัดกลับเข้าอ้อมแขน “โจวหง งั้นคราวหน้าผมค่อยมาขอคำแนะนำใหม่นะ”
ก่อนเดินออกจากบ้าน เขายังไม่ลืมหันมาพยักหน้าให้เย่โจวหง
“กริ๊งงง—”
เสียงกริ่งเตรียมเข้าเรียนดังขึ้นพอดี
เย่โจวหงนั่งลงข้างเจียงยวี่ แล้วเปิดหนังสือเรียนวิชาเคมี
“เฮ้!” ระหว่างที่เหล่าเชินกำลังสู้กับเครื่องฉายภาพอยู่บนแท่น เจียงยวี่ก็ใช้ศอกสะกิดเขา “หมอนั่นมาหาเรื่องอีกแล้วเหรอ?”
“บอกว่ามาขอคำแนะนำเรื่องโจทย์น่ะ”
“เขาจะมาขอคำแนะนำจากนายเนี่ยนะ? งั้นฉันยอมเชื่อว่า...” เจียงยวี่กลอกตา “เว่ยเกอตอนกลางคืนคงเหงา เลยอาศัยเรื่องเช็กห้องนอนมาหาพวกเราคุยเล่นมากกว่า”
ในที่สุดเหล่าเชินก็ “ปราบ” จออัจฉริยะได้ หัวข้อ “บทที่สาม ปฏิกิริยาและสมดุลของไอออนในสารละลายน้ำ” ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
เขาหันไปเขียนสมการหลายบรรทัดลงบนกระดานอย่างรวดเร็ว
ปากกาของเย่โจวหงเคลื่อนไปตามเนื้อหาบนกระดาน แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยโจทย์เมื่อครู่นี้
นับจากตอนนี้ไปจนถึงการสอบเข้าห้องเร่งรัดเข้ามหาวิทยาลัย เหลือเวลาไม่ถึงสองเดือนเต็ม
ต้องซ้อมกับชุมนุม ต้องเข้าร่วมกิจกรรมของโรงเรียน แถมข้อสอบของห้องหนึ่งก็ปลิวมาอยู่ตรงมุมโต๊ะทุกวันราวกับหิมะ
ส่วนพวก “สัตว์ประหลาด” ที่อยู่หน้าห้องบุกเบิกนวัตกรรมนั่น จะมีใครยืนอยู่กับที่อย่างโง่ ๆ รอให้เขาตามทันกันล่ะ?