วันรุ่งขึ้นก็ถึงวันศุกร์อีกแล้ว
ตอนเช้าระหว่างที่เย่โจวหงเดินกลับอาคารเรียน เขาคอยเตือนตัวเองตลอดเวลาว่าต้องก้มหน้าเดินชิดกำแพง
ความทรงจำเมื่อปีก่อนยังชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน—
หลังจากเขาขึ้นเวทีแสดง วันรุ่งขึ้นก็มีคนมารุมขอไวแชต ขอให้สอนเล่นกีตาร์กันเป็นแถว…
ในฐานะคนประเภท ISFJ เย่โจวหงเป็นสายขี้อายสุด ๆ
เพราะอย่างนั้น ประสบการณ์ครั้งนั้นจึงฝังใจเขาอย่างมาก
(◎◎;)
ดังนั้นกลยุทธ์ของวันนี้จึงง่ายมาก—
ก้มหน้า เดินชิดกำแพง รีบไป!
เย่โจวหงหลบฝูงชนมาตลอดทาง เพิ่งมุดเข้าไปทางประตูหลังของห้องหนึ่งได้ บ่าก็ถูกใครบางคนตบเบา ๆ
“ไม่เลวเลย เมื่อคืนมีของเหมือนกันนี่”
โจวเสวียนเทียนยกนิ้วโป้งให้เขา
“ก็พอใช้ได้แหละ หลัก ๆ คือทุกคนประสานงานกันดี…” เย่โจวหงชะงักฝีเท้า “ฉันก็แค่เล่นกีตาร์ ไม่ได้ทำอะไรมากหรอก”
แสงสปอตไลต์บนเวที เงาดำแน่นขนัดใต้เวที แล้วก็สายตาที่โจวจื้อยวีกำลังมองมาทางเขา…
ภาพเมื่อคืนวนกลับมาในหัวอีกครั้ง
เขากระแอมแห้ง ๆ สองที แล้วบังคับตัวเองให้ดึงความคิดกลับมาสู่ความเป็นจริง
โจวเสวียนเทียนตบบ่าเขาเบา ๆ คิดว่าเขาคงเขินที่ถูกชม จึงหันกลับไปที่นั่งของตัวเอง
“ต่อไปชมรมดนตรีเบาจะมีแสดงอีกไหม”
เย่โจวหงเพิ่งเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง ยวนมู่ชิงที่นั่งอยู่ทางขวาก็ชวนคุยต่อทันที
“เรื่องนั้น…คงต้องดูว่าโรงเรียนมีกิจกรรมไหม ถ้ามีโอกาสก็ขึ้นแสดง”
เย่โจวหงหยิบหนังสือวิชาภาษาจีนออกจากกระเป๋า ทำท่าเหมือนเตรียมอ่านหนังสือยามเช้า
“แสดงนอกโรงเรียนคงไม่ได้หรอก ฝีมือของพวกเราก็พอรับมือกับการแสดงในโรงเรียนได้เท่านั้น…”
“แต่เมื่อคืนพวกนายแก้สถานการณ์ได้เก่งมากเลยนะ”