พอเห็นโจวจื้อยวีพยักหน้าตกลง เย่โจวหงก็เปิดแอปรถเรียกผ่านแอปขึ้นมาอีกครั้ง
“จริงสิ เธอเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนด้วยหรือเปล่า”
หลังขึ้นรถเรียกผ่านแอปแล้ว เย่โจวหงเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ จู่ ๆ ก็เริ่มประหม่า
พอประหม่า ก็ถามคำถามโง่ ๆ แบบนี้ออกมาอีกแล้ว……
ของที่พอจะใช้ใส่ของติดตัวเธอได้ ก็มีแค่กระเป๋าเล็ก ๆ สองข้างตรงกระโปรงเท่านั้นเอง! จะเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนจากไหน……
“ไม่ได้เอามา ทำยังไงดี”
โจวจื้อยวีก้มลงมองกระโปรงที่เปียกโชกของตัวเองอย่างเหม่อลอย
“ในห้างมีร้านเสื้อผ้าตั้งเยอะ เราไปซื้อสักชุดก่อน แล้วค่อยไปฟิตเนส”
“เงิน……”
“ฉันมี”
“งั้นเดี๋ยวฉันโอนคืนให้”
“ฉันยังติดเงินเธอสองร้อยหยวนอยู่เลยนะ ตั้งแต่เทศกาลแห่งชาติปีที่แล้ว”
เย่โจวหงหันหน้าหนีอย่างเขินอาย
เทศกาลแห่งชาติปีที่แล้ว วันเกิดอายุสิบหกของเขา……
วันนั้นเป็นวันที่เย่โจวหงน่าอับอายที่สุดในชีวิต แต่ก็เป็นวันที่อบอุ่นที่สุดเช่นกัน
ตอนที่เขาไม่มีเงินติดตัวสักหยวนและเปียกโชกไปทั้งตัว นั่งห่อตัวอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ 711 คนที่ยัดโอเด็งร้อน ๆ ให้เขาหนึ่งถ้วย แล้วถอดเสื้อคลุมมาคลุมให้ ก็คือโจวจื้อยวี
จนถึงตอนนี้เขายังจำสัมผัสร้อนระอุของโอเด็ง รวมถึงสัมผัสเย็น ๆ ของธนบัตรไม่กี่ใบได้
แต่ตอนนั้นเขาน่าอับอายเกินไปจริง ๆ! ขออย่าให้เธอนึกขึ้นมาได้เลย……
เย่โจวหงยกมือแตะท้ายทอยโดยไม่รู้ตัว สายตาเลื่อนไปทางอื่นอย่างรู้สึกผิด
เมื่อเห็นว่าโจวจื้อยวีไม่ถามต่อ เขาก็ถอนหายใจโล่งอก แล้วแอบเปิดยอดเงินในไวแชต:
1,052.3 หยวน
โชคดีที่ก่อนหน้านี้ทำงานพิเศษหาเงินมาได้บ้าง ก่อนจะไปญี่ปุ่นก็ยังเหลือเงินอยู่นิดหน่อย ตอนนี้พอดีได้ใช้แล้ว
……
รถเรียกผ่านแอปจอดหน้าห้างที่ใกล้ที่สุด ประตูอัตโนมัติของห้างเลื่อนเปิดออกไปสองข้าง
ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะใบหน้า เพียงพริบตาบรรยากาศก็เปลี่ยนจากความร้อนอบอ้าวของวันฝนตกในฤดูร้อน กลายเป็น “ความหนาว” จากแอร์——
“ฮัดชิ่ว——!”
“ฮัดชิ่ว——”
เย่โจวหงไม่ทันตั้งตัว รีบหันหน้าไปอีกทางแล้วจามเสียงดัง
จากนั้นไม่นาน เด็กสาวข้าง ๆ ก็จามตามมาอีกเสียง
เย่โจวหงขยี้จมูก แล้วสบตากับโจวจื้อยวี
ละครโทรทัศน์หลอกกันทั้งนั้นจริง ๆ!