ทางเดินด้านนอกเงียบสงัด แสงไฟสีเหลืองนวลทอดยาวไปจนสุดทาง
โจวจื้อยวีไม่ได้เดินไปทางห้องน้ำ แต่กลับเร่งฝีเท้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
จากเดินเร็วกลายเป็นวิ่งเหยาะ ๆ สุดท้ายเธอก็แทบจะพุ่งเข้าไปในลิฟต์อย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์
ความรู้สึกไร้น้ำหนักจากการเคลื่อนลงด้านล่างถาโถมเข้ามา ลมหายใจของเธอเริ่มถี่กระชั้น
ด้านนอกร้านอาหาร ท้องฟ้ามืดครึ้มจนน่ากลัว
“ครืด—ครืด—”
เธอยังเดินไปได้ไม่ไกล โทรศัพท์ในกระเป๋าก็เริ่มสั่นระรัวไม่หยุด
ซูเหยา: “เธอหนีไปไหน?! ครอบครัวลุงซ่งมากันหมดแล้ว ทำแบบนี้ไม่มีมารยาทเอาซะเลย!”
โจวเชิงยวน: “ภายในสิบนาที รีบกลับมาเดี๋ยวนี้!”
“ซ่า—”
ฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมาโดยไม่มีเค้าลาง ละอองฝนสาดจนกระโปรงของโจวจื้อยวีเปียกชุ่มในพริบตา
เธอวิ่งเหยาะ ๆ ไปหลบใต้ชายคาร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งตรงหัวมุมถนน
ภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปเพราะสายฝนและของเหลวอุ่น ๆ บางอย่าง
เธอกัดริมฝีปากล่างแน่นสุดแรง ถึงได้กลั้นเสียงไม่ให้หลุดออกมา
……
นอกหน้าต่างฝนตกกระหน่ำ ในบ้านเป็นห้องนอนที่เงียบสงบและสบาย
เย่โจวหงเขียนความปรารถนาอันงดงามลงในนิยายไปพลาง คอยเป็นห่วงสถานการณ์ทางฝั่งโจวจื้อยวีไปพลาง