วันที่ 6 มิถุนายน วันจันทร์
เย่โจวหงรู้สึกว่าชีวิตนี้ตัวเองไม่เคยตั้งตารอวันจันทร์ขนาดนี้มาก่อน และต่อไปก็คงไม่มีอีกแล้ว
เพราะตั้งแต่วันประกาศผลสอบเป็นต้นมา เขาก็ไม่มีเวลาว่างในคาบเรียนเลยสักวัน…
ทุกครั้งที่ยืนอยู่หน้ากระดานดำ มือกำชอล์กไว้ เขาก็อดคิดถึงตอนที่ตัวเองยังเป็นนักเรียนธรรมดาไม่ได้
โชคดีที่บ่ายวันนี้ก็จะได้หยุดกลับบ้านแล้ว!
เพราะฉู่ไว้เป็นหนึ่งในสนามสอบเข้ามหาวิทยาลัย ห้องเรียนของนักเรียนระดับ ม.ปลายหนึ่งและระดับ ม.ปลายสองจึงถูกโรงเรียน “ยึด” ไปใช้จัดสนามสอบ คาบเรียนทั้งสี่คาบในช่วงบ่ายจึงเอาไว้เตรียมสถานที่สอบ
เสิ่นกัวผิงถือกระดาษขาวกับเทปใสกองหนึ่งเดินเข้ามาในห้องเรียน สั่งให้แต่ละกลุ่มทำความสะอาดครั้งใหญ่และจัดโต๊ะเก้าอี้ตามข้อกำหนด
“ข้อสอบในช่องโต๊ะ ขนมในลิ้นชัก กระดาษโน้ตที่แปะอยู่บนโต๊ะ เก็บให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว”
“ตรงไหนในห้องเรียนที่มีตัวหนังสือ ให้ใช้กระดาษขาวปิดให้หมด ทั้งบอร์ดหน้าห้อง ตารางเรียน คำขวัญประจำชั้นบนผนัง… ใครรับผิดชอบตรงไหน ให้หัวหน้าห้องจัดแบ่งกันเอง”
พอพูดข้อกำหนดจบ เสิ่นกัวผิงก็กลายเป็นเถ้าแก่ปล่อยมือ วางใจกลับห้องทำงานอาจารย์ไปดื่มชา
เย่โจวหงจึงจำใจลุกขึ้นยืน ช่วยซูชิงเยวี่ย รองกรรมการชั้น สั่งการด้วยกัน
เดิมทีในห้องเรียงโต๊ะแต่ละแถวไว้เจ็ดถึงแปดตัว ตอนนี้ต้องจัดใหม่ตามมาตรฐานสนามสอบ เป็นห้าแถวหกหลัก โดยเว้นระยะห่างตรงกลางให้เพียงพอ
ในช่องโต๊ะต้องไม่มีของเหลืออยู่เลย ให้กลับโต๊ะทุกตัว โดยหันช่องเก็บของออกมาด้านหน้า
กระดานดำทั้งหน้าห้องและหลังห้องต้องเช็ดจนสะอาดเกลี้ยง คอมพิวเตอร์บนแท่นบรรยายก็ต้องปิดเครื่อง ถอดปลั๊ก แล้วคลุมด้วยผ้ากันฝุ่น