โจวจื้อยวีนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือไม้แบล็กวอลนัตตัวใหญ่ เขียน “แผนงานกลุ่มวิชาภูมิศาสตร์” ด้วยมือลงอย่างละเอียด
ทั้งเวลา สถานที่ คนที่ไปด้วย การแบ่งหน้าที่ ผลลัพธ์ที่คาดหวัง แม้แต่ข้อกำหนดรายงานพาวเวอร์พอยต์หลังกลับไปโรงเรียน เธอก็เขียนออกมาทีละข้อ
อยากจะหลอกโจวเชิงยวนกับซูเหยาให้ได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
ไม่รู้ว่าทางเย่โจวหงจะพูดว่ายังไง
คงไม่ใช่ “ไปห้องสมุดอ่านหนังสือ” อีกหรอกนะ
ประตูห้องแง้มอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก
โจวจื้อยวีกดริมฝีปากเข้าหากัน แล้วซ่อนรอยยิ้มที่มุมปากไว้
ซูเหยาถือนมอุ่นแก้วหนึ่งเดินเข้ามา สายตาเลื่อนไปหยุดที่แผนงานบนโต๊ะของเธออย่างเป็นธรรมชาติ
“จื้อยวี ยังไม่นอนอีกเหรอ”
“อืม จัดตารางพรุ่งนี้นิดหน่อยค่ะ”
“พรุ่งนี้เหรอ ตอนเช้าลูกต้องอัดเสียงฝึกพูดไอเอลให้เสร็จแล้วส่งให้คุณครูเอธาน ส่วนตอนบ่ายแม่จองครูเหลียงจากโรงเรียนสังกัดมหาวิทยาลัยไว้แล้ว ให้ช่วยทบทวนโจทย์ยากข้อสุดท้ายวิชาคณิตศาสตร์ของการสอบรวมกลางภาค”
ซูเหยาวางนมอุ่นลง น้ำเสียงอ่อนโยนเป็นอย่างมาก
“แม่คะ พรุ่งนี้หนูไม่ไปเรียนแล้วค่ะ”
โจวจื้อยวีสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันไปมองตาซูเหยา
ซูเหยาเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉายแววสงสัย
“ช่วงปิดเทอมโรงเรียนสั่งงานกลุ่มวิชาภูมิศาสตร์ค่ะ หัวข้อคือ ‘การศึกษาระบบนิเวศพื้นที่ชุ่มน้ำเมืองฉู่ถิง’ หนูนัดเพื่อนไปสำรวจที่สวนเปียก”
“มีเพื่อนคนไหนไปด้วยบ้าง”
ซูเหยาหยิบแผนงานที่ลูกสาวทำขึ้นมา พยายามหาช่องโหว่
“เล่อเหยา หลินจิ้งเสวี่ย แล้วก็เซี่ยรั่วชิง เพื่อนห้องเดียวกันค่ะ”
ล้วนเป็นผู้หญิง อีกทั้งชื่อเหล่านี้ก็เป็นชื่อนักเรียนเก่งที่ซูเหยาเคยได้ยินมาบ้างไม่มากก็น้อย