วันอังคารและวันพุธ ชีวิตในโรงเรียนสงบอย่างหาได้ยาก
ในเมื่อรับปากโจวจื้อยวีไว้แล้ว เย่โจวหงจึงตั้งใจทำตามหลัก “ทำโจทย์เพิ่มได้ แต่ก็ต้องนอนให้พอ” อย่างจริงจัง—
เรียนก็อยู่ในห้องเรียน ส่วนนอนก็กลับไปนอนที่หอพัก
ต่อให้ยังมีโจทย์อีกไม่กี่ข้อที่คิดไม่ออก เขาก็จะเก็บไว้ทำต่อหลังเลิกเรียนหรือวันรุ่งขึ้น และจะไม่เอากระดาษคำตอบกลับไปที่ห้อง 8311 เด็ดขาด
ช่วงแรกเขามักรู้สึกว่าตัวเองเรียนได้น้อยลงวันละไม่กี่นาที พอนอนอยู่บนเตียงก็รู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวไปหมด
แต่หลังจากได้นอนเต็มอิ่มติดต่อกันสองวัน ไม่นานเขาก็ “ติดใจจนเรียกว่าของจริง”
อาการหัวหนักเท้าเบาตอนเรียนวิชาพละวันจันทร์หายไปแล้ว ตอนทำโจทย์ก็ไม่เหม่อลอยบ่อย ๆ อีก
ตอนพักเที่ยงวันพุธ เย่โจวหงนอนอยู่บนเตียง จู่ ๆ ก็นึกถึงคำพูดที่หลินจิ้งเสวี่ยบอกไว้เมื่อวันอาทิตย์ขึ้นมาได้ว่า
- “ชิงเหยียนบอกว่า ถ้าคราวหน้ากลุ่มเรามีกิจกรรมรวมกันอีก ต้องหาทางลากพวกนายสองคนไปด้วยให้ได้”
- “เธอยังบอกด้วยว่า จะให้พวกนายหาจังหวะเจอกันเองทุกครั้งไม่ได้”
เย่โจวหงเหลือบมองโทรศัพท์ ยังเหลือเวลาพักเที่ยงอีกไม่กี่นาที
“เจียงเอ๋ย เลิกนอนได้แล้ว”
เขาพลิกตัวลุกขึ้นนั่งจากเตียงชั้นล่าง แล้วเรียกเจียงยวี่ที่เตียงข้าง ๆ เบา ๆ
“เรียกฉันทำไม~ โอ๊ย!” เจียงยวี่โผล่หัวออกมาจากผ้าห่ม “ไอ้หนุ่ม มีปัญหาเรื่องความรักหรือไง ถึงมาขอคำชี้แนะจากอาจารย์อย่างฉัน?”
“ไสหัวไป คราวหน้าฉันไม่บอก ‘เคล็ดลับการเข้าหาผู้หญิง’ ให้ฟังแล้ว”
“อย่าเพิ่งสิ พี่หง! เรามาคุยเรื่องจริงจังกันดีกว่า”