เย่โจวหงจ้องตัวเลข “3 ตุลาคม” บนหน้าจออยู่นานหลายวินาที
ที่ผ่านมา เขาไม่ค่อยตั้งตารอวันเกิดของตัวเองเท่าไรนัก
เค้ก ของขวัญ เพื่อนทั้งห้องล้อมวงร้องเพลงวันเกิด ภาพเหล่านั้นช่างห่างไกลจากเขาเหลือเกิน
วันเกิดในปีก่อน ๆ ที่บ้านมากที่สุดก็แค่ทำอาหารเพิ่มอีกอย่างหนึ่ง หากจางหลานยุ่งจนลืม วันนั้นก็ผ่านไปเหมือนวันธรรมดาวันหนึ่ง
แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เขากลับเริ่มแอบใส่ใจเงียบ ๆ ว่า—
ใครบางคนยังจำวันนี้ได้หรือเปล่า?
อาจเริ่มตั้งแต่สมัยประถม ปีที่เขากับโจวจื้อยวีเริ่มมอบของขวัญชิ้นเล็ก ๆ ให้กัน
หรืออาจเป็นหลังจากปีที่แล้ว ตอนที่เธอพูดกับเขาบนทางเดินในโรงเรียนว่า “เย่โจวหง สุขสันต์วันเกิดครบสิบหกปี”...
“เรื่องความปลอดภัยก็มีเท่านี้ พอกลับมาเปิดเรียนก็สอบประจำเดือนทันที” หวังจือหยวนวางใบแจ้งลง “เทศกาลแห่งชาติหยุดเจ็ดวัน จัดเวลาเอง จะพักก็พัก จะเรียนก็เรียน”
“หลุยเหยียน รั่วชิง พวกเธอสองคนช่วยประสานกับหัวหน้าวิชาแต่ละวิชาหน่อย รับการบ้านปิดเทอมแล้วก็กลับบ้านได้”
ห้องเรียนที่เมื่อครู่ยังดีใจกับวันหยุดยาวเจ็ดวัน พลันมีเสียงถอนหายใจดังขึ้นหลายเสียง
เย่โจวหงรีบปิดหน้าจอแล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋านักเรียน
เขาเป็นหัวหน้าวิชาภูมิศาสตร์ หลังแจกข้อสอบวิชาภูมิศาสตร์เสร็จแล้วกลับมาที่นั่ง ก็พบว่าโต๊ะกลายเป็นทะเลสีขาวไปแล้ว
วิชาภาษาจีน วิชาคณิตศาสตร์ วิชาภาษาอังกฤษ วิชาฟิสิกส์ วิชาเคมี วิชาภูมิศาสตร์...
ถ้าเอาข้อสอบทุกวิชามาซ้อนกัน ความหนาก็แทบจะเท่ากับสมุดแบบฝึกหัดครึ่งเล่มแล้ว
สำหรับนักเรียนระดับ ม.ปลายสอง เทศกาลแห่งชาติเจ็ดวันก็คงแค่เปลี่ยนสถานที่ทำการบ้าน...
“ทัวร์เทศกาลแห่งชาติเจ็ดวัน สถานีแรกวิชาคณิตศาสตร์ สถานีที่สองวิชาฟิสิกส์ ปลายทางสนามสอบประจำเดือน ตารางแน่นจริง ๆ”